Omphalos of Delphi, Marmurowa stela w Delfach, Grecja.

Omphalos z Delf to bladosszary marmur w kształcie ula, najszerszy u dołu i zwężający się ku zaokrąglonemu wierzchołkowi, o powierzchni pokrytej siatką płytkich, przecinających się linii. Stoi na prostokątnej, jaśniejszej kamiennej podstawie z rdzawymi smugami. Oryginał przechowuje Muzeum Archeologiczne w Delfach, a uproszczoną kopię ustawiono w miejscu znalezienia.

Omfalos wyznaczał pępek Ziemi, gdzie według mitu opisanego przez Hezjoda Zeus ustawił kamień, który Rea dała Kronosowi do połknięcia. Pauzaniasz, podróżujący w II wieku n.e., opisał owalny kamień przechowywany w adytonie obok trójnogu i wawrzynu, owinięty wełną i zwieńczony złoconymi orłami. Francuscy archeolodzy wykazali, że omfalos był osadzony na brązowym trójnogu podtrzymywanym przez trzy ateńskie tancerki.

Greckie słowo omphalos oznacza pępek, a kamień wyznaczał pępek Ziemi. Pauzaniasz, który odwiedził Delfy w II wieku n.e., podaje, że kamień owinięty był wełnianą siatką z kamieniami szlachetnymi w kształcie syreny i dwoma pozłacanymi orłami na szczycie. Pytia siedziała na trójnogu nad omphalosem, który zamykał szczelinę, skąd wydobywały się gazy wulkaniczne.

Oryginalna kamień jest przechowywana i można ją oglądać w Muzeum Archeologicznym w Delfach. Uproszczona replika stoi na stanowisku wykopalisk, aby pomóc odwiedzającym wizualizować, gdzie ona pierwotnie się znajdowała.

Pauzaniasz w II wieku n.e. podaje, że kamień owinięty był wełnianą siatką i przechowywany w adytonie obok trójnogu i liści laurowych. W wełnie widział kamienie szlachetne w kształcie syreny oraz dwa pozłacane orły umocowane na szczycie.