Archaeological Site of Delphi, Zarejestrowane stanowisko archeologiczne na górze Parnas, Grecja

Stanowisko archeologiczne w Delfach leży na południowym zboczu Parnasu w Fokidzie, na wysokości około 600 metrów. Jego centrum stanowi sanktuarium Apollina z świątynią, skarbcami wotywnymi i pomnikami dedykacyjnymi oraz teatrem i stadionem zbudowanymi między VI a IV wiekiem p.n.e. Teatr jest wcięty w zbocze: rzędy szarych kamiennych siedzeń wznoszą się półkolem nad płaską posadzką z dużych, nieregularnych płyt, a za nim stoją prostokątne kamienne fundamenty.

Delfy były zamieszkane od epoki brązu, a działalność kultowa jest poświadczona od końca IX wieku p.n.e.; pierwsze zabytki sanktuarium Apollina pochodzą z VII wieku p.n.e. Amfiktionia zarządzała sanktuarium, a pierwsza wojna święta (ok. 592–582 p.n.e.) zakończyła się zniszczeniem Krisy. Alkmeonidzi odbudowali świątynię po pożarze w 548 p.n.e. W 394 n.e. Teodozjusz I nakazał zamknięcie pogańskich świątyń.

Nazwę Delf łączono w starożytności albo z Delfosem, legendarnym założycielem, albo z greckim słowem delphys oznaczającym łono, ze względu na kształt miejsca. Pytia udzielała odpowiedzi, siedząc na trójnogu, a starożytne źródła przypisywały jej natchniony stan oparom wydobywającym się ze szczeliny w ziemi, co pozostaje kwestią sporną. W trzech zimowych miesiącach, gdy uznawano, że Apollon jest nieobecny, świątynia przechodziła pod znak Dionysosa, którego grób znajdował się wewnątrz sanktuarium.

Stanowisko jest otwarte przez cały rok i znajduje się na zboczu góry, dlatego wygodne buty są ważne do poruszania się po nierównych ścieżkach. Przylegające muzeum wystawia artefakty i rzeźby odkryte podczas wykopalisk, zapewniając dobry kontekst dla tego, co widzisz na zewnątrz.

W świętym miejscu stał Omphalos, kamień oznaczony dwoma brązowymi orłami, którzy starożytni Grecy uważali za centrum świata. Ten punkt reprezentował dla starożytnych odwiedzających środek całego znanego wszechświata.