Moní Panagías Eikosifoiníssis, Monastyr prawosławny w Amphipolis, Grecja

Panagia Eikosifinissa to klasztor prawosławny położony na wysokości 753 metrów na północnych zboczach góry Paggaio w północnej Grecji. Teren obejmuje kilka budynków religijnych i mieszkalnych rozmieszczonych wokół centralnego dziedzińca z rozległymi widokami na otaczający krajobraz.

Tradycja przypisuje biskupowi Sozonowi z Filippi, obecnemu na soborze w Chalcedonie w 451 r., założenie około 450 r. kościoła i osady mniszej w Wigla; porzuconą, klasztor faktycznie założył święty German w VIII wieku, przybyły około 718 r. W 1472 r. osiadł tu zrzekły się patriarcha Dionizy I i został jego drugim fundatorem. 25 sierpnia 1507 r. Turcy zabili 172 mnichów i 30 pielgrzymów; dziesięciu mnichów z Watopedi przybyło trzy lata później, by go odbudować.

Nazwa jest etymologią ludową: przekształcono ją z wcześniejszego toponimu Kosinitsa, od słowiańskiego košnica, „ul”. Tradycja zapisana przez ihumena Chrysanthosa w 1782 r. mówi, że ikona Matki Bożej, poszukiwana przez św. Germana, zajaśniała czerwonawym ("phoinikoun") światłem, stąd „Eikosifinissa”. Klasztor przechowuje tę ikonę; w 1610 r. Mateusz, metropolita Myry, napisał tu kanon błagalny Panagii Acheiropoietos.

Klasztor znajduje się około 40 kilometrów od Kawały i jest dostępny przez drogi górskie wymagające solidnego obuwia. Odwiedzający powinni wiedzieć, że miejsce jest aktywnie wykorzystywane przez społeczność religijną, a główne święta religijne, takie jak Święto Matki Bożej, przyciągają większą liczbę odwiedzających.

Żywot świętego Germana zachował się w kodeksie 19 Biblioteki Laurenzjańskiej we Florencji. W 1898 roku święty Prokopiusz Lazaridis, biskup Amphipolis, został wysłany do klasztoru jako egzarcha Patriarchatu Ekumenicznego, aby przywrócić pokój we wspólnocie; później został metropolitą Ikonium i poniósł śmierć męczeńską w Azji Mniejszej w 1923 roku.