Dikili Tash, Prehistoryczne stanowisko archeologiczne przy Filippi, Grecja.

Dikili Tash to prehistoryczne tell w równinie Drama w Macedonii Wschodniej, około 1,5 km na wschód od starożytnych Filippi. Wzgórze wznosi się 16 m nad równiną i zajmuje około 4,5 hektara. Wykopaliska Francuskiej Szkoły w Atenach i Ateńskiego Towarzystwa Archeologicznego odsłoniły neolityczne domy o drewnianej konstrukcji, w jednym z nich czaszkę bydlęcą oblepioną gliną umocowaną do ściany lub belki.

Tell był zamieszkany od drugiej połowy VII tysiąclecia p.n.e., gdy pierwsza osada ledwie wznosiła się nad równinę i była chroniona rowami z dwóch stron. Faza późnego neolitu I (ok. 5300–4800 p.n.e.) podniosła go o około 5 m, a wieś późnego neolitu II spłonęła około 4300/4260 p.n.e. Osadnictwo wznowiono około 3300/3000 p.n.e. i zakończyło się około 2800 p.n.e.; zniszczenie glinianej podłogi datuje się na ok. 1150 p.n.e. Bizantyjska wieża wzniesiona na szczycie w XII wieku została zniszczona w XIII lub XIV wieku.

Nazwa Dikili Taş, po turecku „ustawiony kamień”, i jej grecki odpowiednik Orthopetra odnoszą się do 4-metrowego rzymskiego monumentu grobowego stojącego około 200 m na północny wschód od tellu. Wzniesiono go w I wieku n.e. dla Gaiusa Vibiusa Quartusa, oficera kolonii Filippi pochowanego na nekropolii przy Via Egnatia; marmurowa podstawa ma inskrypcje po zachodniej i południowej stronie.

Tell leży około 1,5 km na wschód od antycznych Filippi, na równinie Drama, a rzymski pomnik nagrobny, od którego pochodzi nazwa, stoi około 200 m na północny wschód, przy trasie Via Egnatia. Planowane jest udostępnienie wykopalisk zwiedzającym; zabytki są eksponowane w muzeach archeologicznych w Filippi i Kawali. Teren jest otwarty i pozbawiony cienia.

Bycza czaszka z Domu Bukranionu, wzniesionego około 4900-4800 p.n.e., była pokryta gliną, nie pomalowana, i prawdopodobnie przymocowana do ściany lub belki. Analiza węgli drzewnych wykazała dąb, jesion, grab i klon, a w naczyniu leżały zwęglone ziarna jęczmienia.