Karoulia, Skite pustelniczy na południowym wybrzeżu Góry Athos, Grecja.

Karoulia to skit na Athosie podległy Wielkiej Lawrze, na najbardziej południowym brzegu półwyspu. Jego 12 chat, zbudowanych w XVII wieku, oraz naturalne jaskinie zajmują ścianę skalną na wysokości od 100 do 500 m nad morzem. Dwa jasne kamienne budynki z dwuspadowymi dachami i drewnianą galerią stoją na nagiej skale za niskimi kamiennymi murkami. Wyróżnia się Karoulia Zewnętrzne przy brzegu i Karoulia Wewnętrzne, zwane „Strasznymi Karouliami”, w urwiskach.

Dwanaście cel Karoulii zbudowano w XVII wieku. Według legendy nawrócony miejscowy zbójca u schyłku XVIII lub na początku XIX wieku założył jedną z pierwszych pustelni, wzniósł małą kalywę z kaplicą pod wezwaniem św. Jerzego i został mnichem o imieniu Stamates. W 1999 roku pożar zniszczył pustelnię św. Sawy Serbskiego w Zewnętrznej Karoulii; w latach 2004-2005 odbudowano ją z kamienia z pomocą rosyjskich mnichów i darczyńców. Pustelnię uszkodzoną przez pożar w 2000 roku odbudowano w latach 2014-2018 i wezwano św. Innocentego z Irkucka oraz św. Dawida z Tesaloniki.

Nazwa Karoulia pochodzi od greckiego słowa oznaczającego wielokrążek i odnosi się do dźwigów, którymi mnisi wciągają zapasy z morza. Skit dzieli się na Zewnętrzne Karoulia, dolna część przy brzegu, i Wewnętrzne Karoulia, zwane „Strasznymi Karouliami”, w skałach. Jego mieszkańcy są znani jako zeloci i przeciwnicy ekumenizmu.

Do chat i jaskiń można dostać się wyłącznie po drabinie lub linie, a wspinaczka wymaga dobrej kondycji. Skit leży na najbardziej południowym brzegu półwyspu, około 6 km od Wielkiej Lawry. Jego portem jest Katounakia, skąd prom odpływa do Dafni.

Nazwa skitu pochodzi od greckiego słowa oznaczającego bloczek, nawiązując do systemów lin i bloczków, którymi niegdyś wciągano zapasy z morza. Przez znaczną część XX wieku mieszkali tu rosyjscy mnisi, wśród nich Nikon z Karoulii, pustelnik przy św. Jerzym w latach 1941–1963.