Klasztor Zografu, Monastyr prawosławny na górze Athos, Grecja

Klasztor Zografou to bułgarski klasztor prawosławny wzniesiony na zalesionym zboczu góry Athos, dziewiąty w hierarchii atonickiej. Jego kamienne skrzydła z XVIII i XIX wieku otaczają dziedziniec; skrzydło południowe pochodzi być może z początku XVIII wieku, a wschodnie z 1758 roku. Główna cerkiew św. Jerzego zbudowano w 1801 roku i pomalowano w 1817. Rzeźbione drewniane drzwi mają nad łukiem tablicę z napisem i latarnię na wsporniku.

Założony według tradycji w 919 roku przez trzech braci z Ochrydy, Aarona, Mojżesza i Jana Selimę, klasztor został zniszczony w 1276 roku, gdy 26 mnichów spłonęło w jego wieży za sprzeciw wobec unii z Rzymem. Został odbudowany w 1502 roku przez mołdawskiego hospodara Stefana III Wielkiego, a od 1521 roku był stauropigialny, podległy bezpośrednio Patriarchatowi Konstantynopola.

Nazwa klasztoru znaczy „malarz”: ikona św. Jerzego miała sama pojawić się na przygotowanej desce, a założyciele nazwali świętego swoim malarzem. Paisij Hilendarski ukończył tu w 1762 r. swoją Historię słowiańsko-bułgarską, a klasztor przechowuje rękopiśmienny oryginał.

Klasztor znajduje się 160 metrów nad poziomem morza na południowo-zachodnim brzegu Góry Athos i jest dostępny tylko pieszo. Spacer z Karyes, centrum administracyjnego, trwa około 3,5 godziny przez górzysty teren.

Najstarsza cudowna ikona św. Jerzego stoi przy kolumnie prawego chóru w głównej cerkwi; dwa inne obrazy są tam również uważane za cudowne. Jeden z nich, według tradycji, przypłynął morzem z Arabii, a drugi należał do serbskiego władcy Stefana Dušana, który znalazł go po widzeniu i zabierał ze sobą na bitwy.