South Summit, Szczyt górski w Tybetańskim Regionie Autonomicznym i Nepalu.

Szczyt Południowy to kopuła śnieżno-lodowa na Evereście, wznosząca się na 8 749 metrów, około 100 metrów poniżej i 130 metrów od szczytu głównego. Łączy się ze szczytem głównym przez trawersację cornice i Hillary Step. Jego wybitność topograficzna wynosi tylko 11 metrów, dlatego nie jest uznawany za odrębną górę.

Charles Evans i Tom Bourdillon z brytyjskiej wyprawy 1953 dotarli na Szczyt Południowy 26 maja 1953 o 13:00, lecz problem z aparatem tlenowym Evansa uniemożliwił im dalszą drogę. Trzy dni później Edmund Hillary i Tenzing Norgay przeszli przezeń ku głównemu szczytowi. W 1965 roku geolog wyprawy indyjskiej znalazł tam skamieniałe muszle w wapieniu około 30 m wyżej.

Wspinacze często się tu zatrzymują, by wymienić butle tlenowe lub zawrócić; przy dobrej pogodzie widać trawers korniszy, komin Hillary'ego i główny wierzchołek. John Hunt, dotarwszy w 1953 r. do Przełęczy Południowej, nazwał go „wytwornym śnieżnym iglicą”. Ciało Roba Halla pozostało na Szczycie Południowym po burzy w 1996 r.

Wspinacze na tej wysokości muszą uważnie monitorować warunki pogodowe i dostępne zasoby, takie jak tlen, ponieważ mało czasu na odpoczynek. Dobra planowanie jest niezbędne, aby zdecydować, czy kontynuacja jest bezpieczna.

Podczas indyjskiej wyprawy na Everest w 1965 roku geolog znalazł złoże skamieniałych muszli w wapieniu około 30 metrów powyżej Szczytu Południowego. Znalezisko umieszcza skamieniałości morskie na samej wysokiej górze, a nie tylko w jej okolicy. Ciało Roba Halla pozostaje na Szczycie Południowym od jego śmierci 11 maja 1996 roku.