龙华革命烈士纪念地, Miejsce pamięci w dzielnicy Xuhui, Szanghaj, Chiny.

Miejsce Pamięci Rewolucyjnych Męczenników Longhua składa się z dwóch części: dawnej kwatery głównej garnizonu Songhu Kuomintangu i miejsca egzekucji. Kwatera główna ma trzykondygnacyjną betonową wieżę bramną z grudnia 1920 roku z blankami i wieżyczką obserwacyjną oraz więzienie z cegły i drewna z 1916 roku otoczone pięciometrowym murem zwieńczonym drutem kolczastym. Miejsce egzekucji to działka o powierzchni 1500 metrów kwadratowych z pomnikiem i martwym drzewem podziurawionym kulami.

Założenie łączy dawną kwaterę główną garnizonu Songhu, zbudowaną w 1871 roku jako fabryka naboi arsenału Jiangnan, z miejscem egzekucji przy więzieniu z 1916 roku. W latach 1927–1937 przetrzymywano tu do 9 000 osób, a 800 rozstrzelano, m.in. Chen Yanniana, Luo Yinonga, Zhao Shiyana, Peng Paia i Yang Yina oraz Dwudziestu Czterech Męczenników z Longhua w nocy 7 lutego 1931 roku. W 1950 roku odkopano tu 18 kompletnych szkieletów; w 1988 roku miejsce wpisano na listę zabytków narodowych, a od 1991 roku jest udostępnione zwiedzającym.

Nazwa Longhua pochodzi od sąsiedniej dzielnicy i świątyni. W bloku męskim na ścianie widnieje wiersz: „Dawny wiatr Longhua inspiruje; bohaterowie giną, lecz ich wola nie gaśnie. Kwiaty brzoskwini za murem, krew w środku — równie jasne, równie czerwone”. Cmentarz męczenników Longhua, połączony z tym miejscem w 1985 r., mieści muzeum, w którym wystawiane są rzeczy straconych więźniów.

Założenie składa się z dwóch części: dawnej kwatery głównej policji wojskowej Songhu z bramą i celami oraz miejsca straceń o powierzchni 1500 m² w północno-wschodnim narożniku cmentarza męczenników Longhua. Miejsce straceń znajduje się przy zaułku 2501 przy Longhua Road; budynki kwatery przy numerach 2591 i 2577. W latach 1990–1991 odrestaurowano bramę, wartownię, pokój telefoniczny, biura oraz cele męskie i żeńskie.

Za pomnikiem „Miejsce stracenia rewolucyjnych męczenników Longhua” stoi martwe drzewo pokryte śladami kul. Ten liczący 1500 m² teren, dawny nieużytek na północny zachód od więzienia, udało się dokładnie zlokalizować dopiero w 1950 r., gdy dzięki wskazówkom mieszkańców i byłych więźniów odkopano tam 18 kompletnych szkieletów oraz niepełne szczątki.