Xujiahui Observatory, Centrum badań astronomicznych w Dzielnicy Xuhui, Shanghai, Chiny.

Obserwatorium Xujiahui to dawny obserwatorium jezuickie przy Puxi Road 166 w dzielnicy Xuhui w Szanghaju, dziś Muzeum Meteorologiczne Szanghaju. Budynek z 1901 r. ma trzy kondygnacje i około 17 metrów wysokości; wzniesiono go z cegły i drewna w stylu renesansowym: symetryczna fasada w trzech członach, szara i czerwona cegła licowa, okna w ceglanych łukowych obramieniach, okiennice z twardego drewna, dach dwuspadowy oraz klasyczne balustrady tralkowe na tarasie i zewnętrznych schodach. Na dachu stała dawniej ceglano-drewniana wieża wiatromierza, później zastąpiona żelazną.

Obserwatorium założyli w 1872 roku francuscy jezuici po zatwierdzeniu projektu w sierpniu przez komitet naukowy Jiangnan; 1 grudnia rozpoczęto obserwacje astronomiczne i meteorologiczne. W 1873 roku przy drodze Puxi stanął pięcioprzęsłowy budynek. W 1900 roku 100 metrów dalej na zachód zaczęto wznosić obecny gmach, zajęty 1 stycznia 1901 roku. Po 1949 roku meteorologia przeszła do służby pogodowej Szanghaju, a astronomia do obserwatorium szanghajskiego.

Dyrektorami obserwatorium byli wyłącznie francuscy jezuici; Aloysius Fros, zwany „ojcem tajfunów”, dał nazwę Route Père Fros w dawnej koncesji francuskiej, dzisiejszej ulicy Hefei. Misjonarze badali też historię nauki chińskiej, gromadząc dawne zapisy trzęsień ziemi i plam słonecznych oraz komentując dzieła takie jak Yixiang Kaocheng. Dziś budynek mieści Szanghajskie Muzeum Meteorologiczne, udostępniane bezpłatnie w obrębie obszaru turystycznego Xujiahui.

Budynek z 1901 roku stoi przy Puxi Road 166 w dzielnicy Xuhui i od 2013 mieści Muzeum Meteorologii Szanghaju, otwarte bezpłatnie w ograniczonych godzinach w ramach terenu Xujiahui Yuan. Klatka meteorologiczna z termometrami na trawniku przed wejściem nadal codziennie rejestruje najwyższą i najniższą temperaturę miasta.

Na trawniku budynku nadal stoi klatka meteorologiczna, której odczyty podają oficjalne dzienne temperatury maksymalne i minimalne Szanghaju. Fasada z 1901 r. łączy szarą i czerwoną cegłę, z łukowymi obramowaniami okien z czerwonej cegły i okiennicami z twardego drewna; drewniano-ceglana wieża wiatrowa na dachu została później zastąpiona żelazną.