Tianning Temple, Sala świątyni buddyjskiej w Wucheng, Jinhua, Chiny

Świątynia Tianning to świątynia buddyjska na zboczu w pobliżu północnego brzegu rzeki Wu w Jinhua w prowincji Zhejiang. Zachowała się tylko jej główna sala, kwadratowa konstrukcja o trzech przęsłach, z dachem czterospadowym o jednym okapie i szkieletem słupowo-ryglowym. Salę odbudowano w 1318 r., wykorzystując część drewna z dynastii Song.

Ufundowana w erze Dazhong Xiangfu Północnej dynastii Song świątynia nosiła zapewne najpierw nazwę Dazang Yuan, a potem otrzymała imię Chengtian. W 1103 stała się świątynią Chongning, w 1104 Chongning Wanshou, a w 1111 cesarski rozkaz nakazał zmienić nazwy takich świątyń na Tianning Wanshou. W 1138 cesarz Gaozong poświęcił ją ojcu Huizongowi jako Baoen Guangxiao. Odbudowana w 1318 za Yuanów z użyciem drewna z Songów, została naprawiona w epoce Ming (1436–1449): główna sala powiększyła się z trzech do pięciu przęseł i zyskała podwójny okap.

Nazwa zmieniała się wraz z cesarskimi łaskami: Chongning w 1103, Chongning Wanshou w 1104, Tianning Wanshou w 1111 i Ba'en Guangxiao w 1138, gdy cesarz Gaozong poświęcił świątynię swemu ojcu Huizongowi. W sali znajdują się brązowy dzwon z ery Jianyan (1127–1130) z czasów Południowej Dynastii Song, odlany w Longquan, oraz kamienna stela z 1895 r. z wizerunkiem Guanyin przypisywanym Wu Daozimu.

Zachowała się tylko główna sala, na zboczu na północ od rzeki Wu, przy ulicy Piaoping 100 w dzielnicy Wucheng; teren jest niewielki, a zwiedzanie krótkie. Sala to kwadratowe wnętrze o trzech przęsłach, zwrócone na południe. Dwa rosnące za nią songowskie cyprysy, liczące ponad 1000 lat, obumarły około 2004 roku.

Datowanie radiowęglowe podczas demontażu i naprawy w 1978 r. wykazało, że niektóre kolumny sali mają około tysiąca lat, a belki i wsporniki około 800, co dowodzi, że przy odbudowie z czasów Yuan użyto drewna z epoki Song. Wewnątrz znajdują się dzwon z Longquan datowany na 1128 r. oraz stela z 1895 r. z kopią wizerunku Guanyin autorstwa Wu Daozi.