Greater Shanghai Plan, Obszar planu urbanistycznego w dzielnicy Yangpu, Szanghaj, Chiny

Wielki Plan Szanghaju był schematem rozwoju miejskiego zainicjowanym w latach 20. XX wieku, który proponował utworzenie głównego ośrodka administracyjnego w dzielnicy Jiangwan. Projekt skupiał się na tworzeniu nowoczesnej infrastruktury z szerokimi drogami i budynkami rządowymi ułożonymi w promieniowany wzór, aby obsługiwać różne części miasta.

Plan został uruchomiony przez rząd nacjonalistyczny Chin w 1927 roku, aby przekształcić Szanghaj w nowoczesne miasto administracyjne. Japańska okupacja, która rozpoczęła się w 1937 roku, przerwała wdrażanie i projekt stanął w miejscu.

Nazwy ulic niosą politykę planu: aleje zaczynały się znakiem z „Zhonghua Minguo Shanghai Shizhengfu” (rząd miejski Szanghaju Republiki Chińskiej), a ulice Sanguo, Wuquan, Shijie i niezbudowana Datong oznaczały „Trzy zasady, pięć władz, wielka jedność świata”. Nazwy takie jak Guoding, Shiguang i Zhengli przetrwały do dziś.

Zaplanowane centrum leży wokół dzisiejszego Wujiaochang w dzielnicy Yangpu; dawny ratusz stoi na kampusie Uniwersytetu Sportowego w Szanghaju, tyłem zwrócony do Shijie Road. Pięcioramienne skrzyżowanie Wujiaochang, powstałe tam, gdzie Qimei Road (dziś Siping Road) spotyka Xiangyin i Huangxing, zachowało pierwotny układ. Kilka ulic z lat trzydziestych nadal nosi planowane nazwy, jak Guoding Road, Shiguang Road i Zhengli Road.

Zwycięski projekt ratusza wyłoniono w lutym 1930 r. w otwartym konkursie z nagrodą 3000 juanów; jego autorem był architekt Dong Dayou. Budowę rozpoczęto w czerwcu 1931 r. przez firmę Zhu Senji, przerwał ją incydent szanghajski w styczniu 1932 r., a gmach ukończono 10 października 1933 r.