Miran, Stanowisko archeologiczne w powiecie Ruoqiang, Sinciang, Chiny

Miran jest stanowiskiem archeologicznym na południowo-wschodniej krawędzi pustyni Taklamakan zawierającym pozostałości świątyń buddyjskich, fortyfikacji i starożytnych osad. Miejsce obejmuje wiele obszarów wykopalisk, które ujawniają strukturę starożytnego miasta na oazie.

Stanowisko powstało podczas dynastii Han i było zamieszkane aż do okresu Tang, pełniąc funkcję ważnego miasta na oazie wzdłuż południowego szlaku Jedwabnego Szlaku. Ta długa okupacja odzwierciedla jego znaczenie jako węzła handlu i transportu.

Nazwa Miran przetrwała w kilku formach: kroniki Hanów nazywają ją Yuni, stolicą Loulan, późniejsze teksty „Mały Shanshan” i „Stare Wschodnie Miasto”, a pisma z czasów Tang – Qitun Cheng. Pod panowaniem tybetańskim w VIII i IX wieku okolica nosiła nazwę Nop Chungu. Znalezione tam rękopisy, głównie na drewnie i papierze wczesnym pismem tybetańskim, należą do najstarszych dokumentów zapisanych tym alfabetem.

Wizyta na terenie wymaga specjalnych pozwoleń i wiąże się z podróżą przez pustynny teren, dlatego odwiedzający powinni liczyć się ze specjalistycznym transportem z powiatu Ruoqiang. Zaleca się wcześniej sprawdzić wymagania dotyczące pozwoleń i przygotować się na warunki pustynne.

Malowidła ścienne w świątyniach buddyjskich pokazują skrzydlate postacie z trzeciego wieku z rzymskimi cechami artystycznymi, sugerując zaskakująco dalekie połączenia handlowe. Te elementy artystyczne dokumentują wymianę między odległymi cywilizacjami wzdłuż Jedwabnego Szlaku.