Lushan Quaternary Glaciation National Geopark, Geopark UNESCO w Jiujiang, Chiny

Lushan wznosi się stromo nad równiną środkowej Jangcy, tuż na północ od jeziora Poyang; najwyższy szczyt, Hanyang Feng, ma 1 474 m. Głębokie doliny, skalne ściany, potoki, wodospady i lasy zajmują obszar UNESCO o powierzchni 30 200 ha, otoczony strefą buforową liczącą 50 000 ha. Przez ponad dwa tysiąclecia wznoszono tu świątynie buddyjskie, zespoły taoistyczne, akademie konfucjańskie, pawilony, mosty i wille.

W latach 20. i 30. XX wieku geolog Li Siguang (J. S. Lee) uznał doliny i osady Lushanu za ślady powtarzanych plejstoceńskich zlodowaceń i opracował sekwencję glacjalną, która wpłynęła na chińską geologię czwartorzędu XX wieku. Późniejsze badania geomorfologiczne i sedymentologiczne przypisały wiele tych osadów stożkom napływowym, spływom gruzowym i wietrzeniu, dlatego zlodowacenie pozostaje sporne. W 2004 roku Lushan wszedł do Global Geoparks Network.

Nazwa Lushan pojawia się w poezji epoki Tang: związany z regionem poeta Tao Yuanming (365–427) jest twórcą chińskiej poezji krajobrazowej i wiejskiej. Wiersz Bai Juyi o kwiatach góry wciąż jest nauczany, a mgły, strumienie i wodospady masywu stały się stałym tematem malarstwa chińskiego. W punktach widokowych można dostrzec inskrypcje wykute w skale.

Miejsce ma wiele punktów wejścia, a warunki są najbardziej komfortowe w miesiącach o łagodnych temperaturach, podczas gdy wyższe tereny mogą być dość zimne zimą. Solidne buty trekkingowe i warstwowe ubranie są niezbędne, ponieważ pogoda i temperatura szybko się zmieniają wraz ze wzrostem wysokości.

Geolog Li Siguang (J. S. Lee) w latach 20. i 30. XX wieku interpretował doliny i osady Lushanu jako ślady powtarzanych zlodowaceń plejstoceńskich, tworząc sekwencję glacjalną, która wpłynęła na chińską geologię czwartorzędu XX wieku. Późniejsze badania geomorfologiczne i sedymentologiczne przypisały wiele tych osadów stożkom napływowym, spływom gruzowym i wietrzeniu, a nie lodowcom, dlatego interpretacja glacjalna pozostaje sporna.