Pryłuki, Dwór i budynek uniwersytecki w Sienicki Sieĺsaviet, Białoruś

Pryłuki to agromiasteczko na lewym brzegu Ptyczy w obwodzie mińskim, około 14 km na południowy zachód od Mińska. Jego głównym elementem jest dawny pałac Czapskich, odbudowany w 1872 roku z siedmioosiową elewacją frontową, czterema ośmiokątnymi wieżyczkami narożnymi i trójosiowym ryzalitem środkowym. Otacza go park krajobrazowy ze starymi lipami i klonami, a obecnie w budynku mieści się Białoruski Instytut Badawczy Ochrony Roślin.

Pryłuki po raz pierwszy wzmiankowano w 1567 roku, gdy należały do Esmanów i Górskich i były pierwszym przystankiem pocztowym na drodze z Mińska do Nowogródka. W 1635 roku Anna Stetkiewicz (z domu Ogińska) ufundowała tu prawosławny klasztor męski. Po zawaleniu się klasztoru w 1740 roku rodzina Iwanowskich zbudowała na tym miejscu zamek, przebudowany w 1851 roku na neogotycki pałac przez Ottona Horwatta. Po pożarze w 1868 roku Emeryk Hutten-Czapski odbudował go w 1872 roku, już bez wież.

Nazwa Pryluki pochodzi od białoruskiego słowa oznaczającego rozległe łąki nadrzeczne, a nie jeziora; miejscowa legenda opowiada o pojedynku bojara Jarosława z rywalem o Liublianę, spisanym przez Kazimierza Kostrowickiego w 1893 roku. Pałac przez długi czas łączono z duchami, m.in. pani Cecylii i Ferdynanda Wiśniowieckiego, i zainspirował Antoniego Edwarda Odyńca do ballady Zaczarowany zamek.

Teren jest wygodny do zwiedzania pieszo, a park wokół dworu oferuje wyraźne alejki na krótki spacer. Ponieważ budynek służy również jako obiekt uniwersytecki, warto wcześniej sprawdzić, które części są dostępne dla zewnętrznych odwiedzających.

Pałac, w którym dziś mieści się Białoruski Naukowo-Badawczy Instytut Ochrony Roślin, odbudował w 1872 roku Emeryk Hutten-Czapski, już bez wież, po pożarze w 1868 roku. W 1926 roku Taras Tarycz nakręcił tu „Leśną historię”, pierwszy białoruski film narodowy, w którym przywódcy BSRR Adamowicz, Knorin i Czerwiakow zagrali samych siebie.