Shchomyslitskaya grove, Botaniczny pomnik przyrody pod Ščomyslicą, Białoruś

Las Shchomyslitskaya to łagodnie falisty dąbrowa na wysokości około 240 m n.p.m., położony bezpośrednio na północ od Ščomyslicy i graniczący z Mińskiem. Drzewostan zdominowany jest przez dąb szypułkowy (Quercus robur) i świerk pospolity (Picea abies), a drzewa mają średnio około 150 lat. Rosną tu też około 82 introdukowane gatunki, w tym orzech mandżurski i szary oraz dąb czerwony, sadzone w latach 1928–1936.

W 1925 roku z inicjatywy Nikołaja Wawiłowa utworzono białoruski oddział Ogólnozwiązkowego Instytutu Botaniki Stosowanej i Nowych Upraw, a jego sekcja dendrologiczna kierowana przez I. I. Sobolewa powstała na bazie niewielkiego dąbrowy. W latach 1928–1936 posadzono tam do celów badawczych wiele rzadkich drzew i krzewów, w tym około 80 gatunków egzotycznych. 24 marca 1986 roku dąbrowę ustanowiono pomnikiem przyrody „Dubrawa”, a 22 lipca 1986 roku przekazano ją Białoruskiemu Uniwersytetowi Państwowemu. W 1989 roku pod naciskiem społecznym wstrzymano planowaną budowę studni artezyjskiej i sąsiednich obiektów.

Las zawdzięcza nazwę dębowi (Quercus robur), który w nim dominuje; mediana wieku drzew wynosi około 150 lat. Wchodzi w skład ogrodu botanicznego wydziału biologii Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego, którego teren leży po drugiej stronie drogi, i służy jako dendropark dydaktyczny. Wśród nasadzeń z lat 1928-1936 jest około 80 gatunków egzotycznych: 45 drzew, 36 krzewów i jedno pnącze zdrewniałe.

Las leży tuż na północ od Ščomyslicy i graniczy z Mińskiem; wchodzi w skład ogrodu botanicznego wydziału biologii Białoruskiego Uniwersytetu Państwowego po drugiej stronie drogi. Jego płaski teren wznosi się na około 240 m, a różnice wysokości nie przekraczają 5–10 m. Wiosną i latem grunt często jest podmokły, bo słabo przepuszcza wodę, a drogi blokują naturalny odpływ, dlatego przydaje się nieprzemakalne obuwie.

Grzyb porostowy Xanthoriicola physciae został po raz pierwszy opisany na Białorusi właśnie w tym lesie. Rośnie tu też około 80 gatunków introdukowanych, sadzonych w latach 1928–1936, m.in. orzech mandżurski, orzech szary i dąb czerwony, które dziś same się odnawiają.