Mount Barrow, Szczyt górski w północno-wschodniej Tasmanii, Australia

Mount Barrow to pokryty jurajskim dolerytem płaskowyż w północno-wschodniej Tasmanii, 22 km na wschód-północny wschód od Launceston, z ostrą granią szczytową na północno-wschodnim krańcu sięgającą 1 406 m. Płaskowyż ciągnie się około 3 km i obejmuje pola bloków skalnych, stary las deszczowy strefy umiarkowanej oraz roślinność subalpejską i alpejską. Przy szczycie wąska żwirowa droga prowadzi na parking obok starej kamiennej chaty.

Mount Barrow przez długi czas, aż do późnego XIX wieku, stanowił barierę dla osadników. George Robinson i botanik Robert William Lawrence badali strome, zalesione tereny w latach 30. XIX wieku, a Paul Strzelecki poprowadził wyprawę naukową w 1846 roku. Od późnych lat 70. XIX wieku wyrąb lasu i karczowanie otworzyły okoliczne doliny w rejonie Nunamara, Patersonia i Diddleum Plains.

Góra leży na styku ziem narodu Ben Lomond, klanu Letteremairener z doliny Tamar i klanu Pyemmairrenerpairrener. Aborygeńską nazwę pialermeliggener zapisał G.A. Robinson podczas badań górnego biegu Pipers River; przyrostek oznacza urwiska lub piargi przy szczycie, co odpowiada odsłoniętym ścianom skalnym.

Droga na szczyt jest zimą okresowo zamykana z powodu śniegu; blisko wierzchołka zwęża się do wąskiej żwirowej drogi kończącej się parkingiem obok starej kamiennej chaty. Granica śniegu przebiega około 1100 metrów, a potoki na zboczu mogą po obfitych opadach zamienić się w wodospady.

Szczyt jest głównym ośrodkiem nadawania telewizji i radia FM w północno-wschodniej Tasmanii. Ponieważ na masztach gromadzi się lód, konstrukcje mają osłony chroniące przed spadającym lodem, a programy docierają tu łączem mikrofalowym, a nie światłowodem. Prąd doprowadza napowietrzna linia biegnąca wschodnim zboczem.