Longford Railway Bridge, Most kolejowy w Longford, Tasmania.

Most Longford Railway Bridge to żelazny most kratownicowy nad rzeką South Esk, zbudowany w 1870 roku dla linii Launceston–Deloraine. Jego dwa ciągłe przęsła mają po 200 stóp (61 m), a odległość między pasem górnym i dolnym wynosi 19 stóp. Dźwigary wykonano w Gwaun-tre-Oda Works w Cardiff w Walii i przetransportowano do Tasmanii.

Zaprojektowany przez urodzonego w Irlandii inżyniera W.T. Doyne'a most z kutego żelaza wykonano w Gwaun-tre-Oda Works w Cardiff w Walii, przetransportowano do Australii i otwarto w 1870 r. na linii Launceston–Deloraine, po próbach obciążeniowych w połowie kwietnia. Kosztował 28 000 funtów australijskich. Jego dwa 200-stopowe przęsła kratownicowe były najdłuższymi w australijskim moście do 1880 r.; w 1978 r. wpisano go do zniesionego już Register of the National Estate.

Cztery kanelowane kolumny z żeliwa z ozdobnymi kapitelami i środkowy odlew ozdobny to jedyne dekoracje, na jakie pozwolili inżynierowie, jak podał The Cornwall Chronicle w kwietniu 1870 r. Konstrukcję zmontował na zlecenie C. de Bergue według projektów Doyne'a, Majora i Willetta, a otwory na nity wiercono, nie wybijano.

Most przenosi linię Western Railway Line nad rzeką South Esk w Longford, na trasie Launceston–Deloraine. Pomost leży 76 cm (2 stopy 6 cali) powyżej najwyższego zarejestrowanego poziomu powodzi, a przyczółki i środkowy filar posadowiono około 8,2 m (27 stóp) poniżej poziomu rzeki. To czynny most kolejowy dla ruchu towarowego, więc oglądaj go z brzegu, a nie z torów.

Otwory na nity wiercono, a nie przebijano, więc żaden nie wymagał poprawki, nawet tam, gdzie skręcano kilka blach. Dźwigary spoczywają na żeliwnej płycie o średnicy 7 stóp, której rowkowane żebra utrzymują stalowy sworzeń – wynalazek W.T. Doyne'a na rozszerzalność cieplną.