Fort McDermit, Fort wojskowy w północno-wschodniej Nevadzie, Stany Zjednoczone

Fort McDermit zbudowano wokół prostokątnego placu apelowego o wymiarach 600 na 285 stóp (183 na 87 m). Stałe budynki, wzniesione w 1866 i 1867 roku, obejmowały trzy budynki dla oficerów, duże koszary, szpital z trzema pomieszczeniami, magazyny i stajnie. Wszystkie były parterowe, z dachami krytymi gontem, zbudowane z adobe, kamienia lub konstrukcji drewnianej.

Fort McDermit założono 14 sierpnia 1865 roku jako Quinn River Camp nr 33, siłami kompanii I 2. Pułku Kawalerii Ochotniczej z Kalifornii pod dowództwem kapitana J. C. Doughty'ego, na rozkaz podpułkownika Charlesa McDermita. Po śmierci McDermita w zasadzce nad rzeką Quinn 7 sierpnia 1865 roku placówkę nazwano jego imieniem. Jej żołnierze walczyli w wojnach Snake, Modoc i Bannock; 24 lipca 1889 roku, po 24 latach, fort przeszedł pod Indian Service i stał się szkołą w rezerwacie Fort McDermitt.

Paiucka nazwa fortu, wayadiaga, oznacza „kanion trawy żytniej”. 24 lipca 1889 roku posterunek przekazano służbie ds. Indian i zaadaptowano na szkołę indiańską w rezerwacie Fort McDermitt, dzięki czemu miejsce wojskowe stało się ośrodkiem nauki dla miejscowych dzieci rdzennych.

Fort stał nad wschodnim odgałęzieniem rzeki Quinn, obok dawnej stacji dyliżansów Quinn River, na trasie z Winnemucca w Nevadzie do Silver City w Idaho. Od 1867 roku posterunek obejmował dwie mile kwadratowe, a rezerwat siana nad rzeką powiększono później do 10 374 akrów. Teren jest pustynny i odległy; miejsce leży w rezerwacie indiańskim Fort McDermitt.

Północnopajucka nazwa fortu, wayadiaga, oznacza „kanion trawy żytniej”. Obszar z 1867 r. liczył dwie mile kwadratowe, a rezerwat siana wzdłuż obu brzegów rzeki Quinn powiększono w 1870 r. do 10 374 akrów, by wykarmić konie garnizonu.