Cathedral of Saint John and Saint Finbar, Katedra neogotycka w Charleston, Stany Zjednoczone

Katedra Świętych Jana i Finbara była neogotycką katedrą w Charleston, zaprojektowaną przez Patricka Charles’a Keely’ego jako budowla o wysokości 219 stóp z iglicą zwieńczoną brązowym krzyżem. Była obłożona brunatnym piaskowcem z Connecticut. Poświęcona w 1854 r., została zniszczona przez pożar 11 grudnia 1861 r.; jej ruiny przetrwały, aż trzęsienie ziemi w 1886 r. zawaliło wieżę.

Biskup John England kupił teren ogrodu New Vauxhall w 1821 roku i pobłogosławił dom jako kaplicę pod wezwaniem św. Finbara. Budowa katedry rozpoczęła się w 1850 roku za biskupa Ignatiusa Reynoldsa i została poświęcona 6 kwietnia 1854 roku. Została zniszczona przez Wielki Pożar Charleston 11 grudnia 1861 roku, a jej ruiny przetrwały do trzęsienia ziemi w 1886 roku, które zawaliło wieżę.

Nazwa łączy św. Jana Chrzciciela ze św. Finbarem, patronem Cork, którego opactwo dało początek temu irlandzkiemu miastu. Biskup John England, rodem z hrabstwa Cork i wyświęcony w katedrze w Cork, wybrał to wezwanie po zakupie w 1821 roku ogrodu „New Vauxhall”. Ponieważ katedra spłonęła w 1861 roku, nie przetrwały tam żadne tradycje dewocyjne; pozostał obraz Williama Aikena Walkera z 1868 roku przedstawiający ruiny, przechowywany w Gibbes Museum of Art i Carolina Art Association.

Katedra już nie istnieje: stała przy Broad Street, gdzie dziś wznosi się Cathedral of Saint John the Baptist, i tam powinni udać się zwiedzający. Obraz ruin namalowany w 1868 roku przez Williama Aikena Walkera, w zbiorach Gibbes Museum of Art i Carolina Art Association, ukazuje utracony budynek.

Na tydzień przed Wielkim Pożarem w 1861 roku polisa ubezpieczeniowa katedry wygasła. Ponieważ trwała wojna secesyjna, ruiny przez dziesięciolecia pozostawały bez opieki, aż trzęsienie ziemi w 1886 roku zawaliło ocalałą wieżę. Pożar zniszczył także bibliotekę diecezjalną liczącą 17 000 tomów oraz redakcję The Catholic Miscellany, pierwszej katolickiej gazety w Stanach Zjednoczonych.