Hibernian Hall, Neoklasyczny zabytek przy Meeting Street, Charleston, Stany Zjednoczone.

Hibernian Hall to dwupiętrowy budynek ceglany przy 105 Meeting Street, pokryty biało malowanym stiukiem, z grecką fasadą świątyni z sześciu kanelowanych kolumn jońskich wzorowanych na Świątyni Ilissos, dźwigających belkowanie i fronton. Fasadę wieńczy trójkątny fronton z rzędem ząbków, a pod jego szczytem znajduje się małe półkoliste okno z dwiema ciemnymi szybami. Nad środkowymi drzwiami tablica głosi „A. D. 1849” nad zieloną harfą, a brązowe drzwi podwójne mają złotą harfę; kute bramy wykonał Christopher Werner.

Hibernian Hall zbudowano w 1840 roku według projektu filadelfijskiego architekta Thomasa U. Waltera dla Hibernian Society of Charleston, irlandzkiego towarzystwa dobroczynnego założonego w 1801 roku. Podczas konwencji w Charleston w 1860 roku budynek był siedzibą frakcji popierającej Stephena A. Douglasa; delegaci spali na setkach łóżek polowych na pierwszym piętrze i żaden kandydat nie zdobył nominacji. W 1973 roku obiekt wpisano jako National Historic Landmark.

Hibernian Society, irlandzkie towarzystwo dobroczynne założone w 1801 roku, zbudowało halę w 1840 roku; zielony emblemat harfy pod tablicą „A. D. 1849” i złota harfa na brązowych drzwiach podwójnych wskazują na tę irlandzką tożsamość. Kute żelazne bramy od ulicy wykonał niemiecko-amerykański mistrz kowalstwa Christopher Werner.

Budynek służy jako miejsce spotkań społecznych, zgromadzeń stowarzyszeń, corocznej obchodów Dnia Świętego Patryka i debiutanckich balów. Odwiedzający powinni wiedzieć, że wiele z tych imprez to funkcje prywatne i dostęp może być ograniczony w określonych okazjach.

Kute żelazne bramy przy wejściu od Meeting Street wykonał Christopher Werner, niemiecko-amerykański mistrz kowalstwa osiadły w Charleston. Łukowe okno w stylu italianizującym w tympanonie oraz ząbki i modyliony na gzymsie dodano pod koniec XIX wieku, podczas napraw po trzęsieniu ziemi w Charleston w 1886 roku.