Dzibilchaltún, Stanowisko archeologiczne w Jukatanie, Meksyk

Dzibilchaltun to rozległe stanowisko archeologiczne na północ od Méridy z setkami konstrukcji rozrzuconych wśród niskiego lasu i cenote. Centralna świątynia wznosi się z prostokątnej platformy, a sieć ścieżek łączy różne obszary osady.

Dzibilchaltún było zamieszkane od około 600 r. p.n.e. do 1100 r. n.e., a jego rozkwit przypadł na późny okres klasyczny, między 800 a 1000 r. n.e., gdy miasto liczyło ponad 25 000 mieszkańców i panowało nad północno-zachodnim Jukatanem. Po hiszpańskim podboju wzniesiono tu XVI-wieczną kaplicę otwartą.

Majska nazwa stanowiska oznacza „gdzie są napisy na płaskich kamieniach” i odnosi się do licznych rzeźbionych stel. Świątynia Siedmiu Lalek zawdzięcza nazwę siedmiu małym glinianym figurkom znalezionym pod jej podłogą w latach pięćdziesiątych. Cenote Xlacah, co znaczy „Stara Wioska”, było źródłem wody i miejscem rytualnym.

Teren jest otwarty od wczesnego ranka do późnego popołudnia, a najlepiej zwiedzać go w chłodniejszych godzinach porannych, zanim słońce stanie się zbyt mocne. Odwiedzający powinni zabrać zamknięte buty i kapelusz, ponieważ ścieżki mogą być nierówne, a cienia jest niewiele.

Cenote Xlacah, co po majsku oznacza „stare miasto”, leży w centrum ruin i ma 100 metrów długości, 40 metrów szerokości i do 40 metrów głębokości. Nurek wydobyli z jego wód rzeźbione kości, przedmioty drewniane i wiele waz, co pokazuje, że było to centrum kultu religijnego. Obecnie jest zamknięte, najwyraźniej z powodu konserwacji, ze śladami zanieczyszczenia ściekami z okolicznych osiedli.