Tasmanian Wilderness, Obszar chronionej przyrody w Tasmanii, Australia

Tasmanian Wilderness to obszar chroniony obejmujący znaczną część zachodniej i południowej Tasmanii, złożony z czterech największych parków narodowych stanu i mniejszych terenów ochronnych. Rozciąga się na około 15 800 km2, czyli prawie 25 procent Tasmanii, i obejmuje South West Wilderness. Najwyższy punkt ma tylko 1600 m, ale teren jest w dużej mierze skalisty i zawiera jedyne w Australii rozległe obszary niedawno zlodowacone, z ostrymi szczytami, szeroką przełęczą i niebieskim jeziorem u stóp zalesionych zboczy.

Tasmańska dzicz została wpisana na Listę Światowego Dziedzictwa w 1982 roku, w czasie sporu o zaporę Franklin, na mocy porozumienia rządu federalnego Australii i rządu Tasmanii. W 1989 roku obszar powiększono po dochodzeniu Helsham, chroniąc las eukaliptusowy przed wycinką. W 1992 roku powstał plan zarządzania, zastąpiony w 1999 roku. W 2014 roku rząd Abbotta zaproponował skreślenie obszaru z listy, by umożliwić wycinkę; Komitet Światowego Dziedzictwa odrzucił wniosek, a w 2016 roku Tasmania wycofała go po krytycznym raporcie UNESCO.

Ludy aborygneńskie Tasmanii zamieszkiwały i zarządzały tym terytorium przez tysiące lat, pozostawiając ślady w jaskiniach wapiennych. Wizytujący mogą zobaczyć te ślady i zrozumieć historyczną więź z krajobrazem.

Główne wejścia znajdują się w Cradle Mountain i Lake St Clair, skąd można zacząć eksplorować. Szlaki piesze, pola namiotowe i wycieczki z przewodnikiem są dostępne przez cały rok.

Tasmańska dzicz spełnia siedem z dziesięciu kryteriów światowego dziedzictwa – tyle samo co góra Tai w Chinach. Wapienne jaskinie na tym obszarze kryją ślady ludzkiego osadnictwa sprzed ponad 20 000 lat.