Piton de la Fournaise, Aktywny wulkan na wyspie Reunion, Francja

Piton de la Fournaise to wulkan tarczowy, którego stożek szczytowy o średnicy około 3 km wznosi się na 2 621 m przy północnej krawędzi krateru Bory, wewnątrz podkowiastej kaldery Enclos Fouqué. Kaldera ma około 13 km długości i 9 km szerokości, otaczają ją klify zwane remparts o wysokości 100–400 m, a otwiera się na wschód ku Oceanowi Indyjskiemu. Szczyt wieńczą dwa kratery: Bory o wymiarach 350 na 200 m oraz szerszy Dolomieu, 1 000 na 700 m, którego dno zapadło się o 330 m w kwietniu 2007 roku. Gruby czarny potok lawy schodzi z ciemnego szczytu prawym zboczem ku niżej położonym ochrowym stokom.

Wulkan ma ponad 530 000 lat i przeszedł trzy zapadnięcia kaldery, 250 000, 65 000 i 5 000 lat temu; erupcja eksplozywna sprzed około 4700 lat mogła osiągnąć VEI 5. Od XVII wieku odnotowano ponad 150 erupcji. W kwietniu 2007 roku dno Dolomieu zapadło się w ciągu dziewięciu dni, obniżając się o 330 m.

Mieszkańcy Reunionu nazywają go zwykle po prostu „le Volcan”, a nazwa Fournaise („piec”) nawiązuje do żarzącej się lawy podczas erupcji. Kratery szczytowe noszą imiona dwóch uczonych: Bory de Saint-Vincent, który w 1802 r. sporządził pierwszą mapę potoków lawowych, oraz Déodat de Dolomieu, znawca bazaltu.

Kilka szlaków turystycznych prowadzi do punktów obserwacyjnych wokół wulkanu, choć dostęp staje się ograniczony w okresach zwiększonej aktywności sejsmicznej lub erupcji. Pogoda na szczycie może się szybko zmienić, a gęste chmury mogą zasłonić widoki kaldery w ciągu kilku minut.

Lawa, która w 1977 roku dotarła do Piton-Sainte-Rose, pochodziła z erupcji poza Enclos Fouqué, jednej z zaledwie sześciu odnotowanych; ostatnia miała miejsce w 1986 roku. Wieś ewakuowano, zanim lawa przecięła drogę, otoczyła kościół i weszła frontowymi drzwiami, gdzie się zatrzymała.