Moray, Centrum badań rolniczych Inków w Regionie Cusco, Peru

Moray to stanowisko archeologiczne w prowincji Urubamba w Peru, składające się z zestawu kołowych tarasów ułożonych jak amfiteatr zagłębiony w krajobraz. Najgłębsza z trzech głównych struktur opada około 30 metrów poniżej poziomu gruntu, a kamienne mury każdego poziomu sięgają mniej więcej wysokości ramion.

Teren należał przed okresem inkaskim do Maras Ayar Macas, którzy panowali także nad Świętą Doliną. Po przyłączeniu do imperium Inków naturalne zagłębienia wykorzystano do budowy kompleksu, prawdopodobnie po ekspansji Pachacúteca następującej po klęsce Czanków. Po przybyciu Hiszpanów w 1533 miejsce popadło w nieużytek, a w 1932 odkrył je z powietrza Shirppe Johnson's.

Nazwa prawdopodobnie pochodzi od słowa keczua oznaczającego kukurydzę lub od rodzaju suszonego ziemniaka typowego dla Andów. Zwiedzający widzą dziś tarasową misę jako symbol wiedzy rolniczej przekazywanej przez pokolenia i wciąż stosowanej na okolicznych polach.

Stanowisko znajduje się około godziny jazdy na północny zachód od Cusco na wysokości około 3 400 metrów i można do niego dojechać utwardzoną drogą. Zwiedzanie trwa zazwyczaj godzinę i dobrze łączy się z postojami w innych wioskach Świętej Doliny.

Miejscowi nazywają „ñustas” pionowe kamienie wmurowane w tarasy; badacz John Earls twierdzi, że wyznaczają one granice popołudniowych cieni w czasie równonocy i przesileń. Każdy taras miał odtwarzać klimat innej strefy ekologicznej imperium Inków.