Hacienda Quilpué, Zabytkowa posiadłość w San Felipe, Chile

Hacienda Quilpué była posiadłością w dolinie Aconcagua, kilka kilometrów od centrum San Felipe, a nie w dzisiejszej gminie Quilpué. Wycena z 1896 roku wykazała 3920 hektarów, prawie całkiem płaskich, z czego 1068 hektarów nawadnianych. Stare domy z cegły suszonej z gankami krytymi dachówką, prawdopodobnie z XVIII wieku, nazywano „casas viejas”; od 1892 roku przygotowywano teren i budowano fundamenty „casas nuevas”, pałacu wzorowanego na Wersalu, zaprojektowanego przez Juana Eduardo Fehrmana.

Posiadłość leżała w dolinie Aconcagua koło San Felipe, daleko od dzisiejszej gminy Quilpué. W 1706 roku Andrés de Toro Cifuentes zapisał Estancia de Quilpué klasztorowi mercedariuszy, który w 1740 roku odstąpił ziemię pod założenie Villa de San Felipe el Real. W 1874 roku należała do Tadeo Reyesa; w 1896 roku, licząc 3920 hektarów, z czego 1068 nawadnianych, była najbogatszą hacjendą prowincji Aconcagua. Juana Ross była właścicielką, a jej syn Agustín Edwards Ross zarządzał interesami; nowy pałac, rozpoczęty w 1892 roku, ukończył piętnaście lat później Arturo Lyon Peña, właściciel do 1932 roku.

Nazwa Quilpué pochodzi od kolonialnej Estancia de Quilpué, należącej do klasztoru mercedariuszy Nuestra Señora de La Merced po zapisie Andrésa de Toro Cifuentesa w testamencie z 1706 roku. Zeszyty rachunkowe majątku, znalezione w wiejskim domu, dokumentują jego działalność w latach 1892–1895. Rodzina Edwardsów mieszkała w Valparaíso i odwiedzała posiadłość tylko okazjonalnie, jako nieobecni właściciele.

Hacjenda leżała kilka przecznic od placu w San Felipe, w dolinie Aconcagua; jej grunty były niemal całkiem płaskie, a w 1896 roku 1068 z 3920 hektarów nawadniano. Stare domy z adoby z gankami krytymi dachówką, zbudowane prawdopodobnie w XVIII wieku, nazywano „casas viejas”; od 1892 roku przygotowywano teren pod „casas nuevas”, pałac Quilpué.

Przecena z 1896 roku uczyniła Quilpué najbogatszą hacjendą prowincji Aconcagua: 3920 hektarów, niemal całkiem płaskich, kilka przecznic od placu San Felipe, z czego 1068 hektarów nawadnianych. Zabudowania obejmowały szopy, magazyny, warsztaty, mleczarnię i pasteríę przetwarzającą trawę na paszę wysyłaną do miast.