Rotunda of Saint Wenceslaus, Ruiny kościoła romańskiego w Pradze, Czechy

Rotunda św. Wacława zachowała się jako odsłonięty mur pod północno-zachodnim narożnikiem dawnego domu profesów jezuickich na Malostranská náměstí: niskie fundamenty, łukowata kamienna wnęka i warstwy płaskiej czerwonej cegły zwieńczone jasnym kamieniem. Najcenniejszym znaleziskiem jest fragment pierwotnej romańskiej posadzki, 74 terakotowe płytki w trzech kształtach ułożone w pięciu rzędach.

Według legendy rotundę założono tam, gdzie 4 marca 932 lub 938 roku zatrzymał się wóz z ciałem świętego Wacława, a zwierzęta ruszyły dopiero po uwolnieniu niesłusznie uwięzionych w pobliżu ludzi. W pełnym średniowieczu służyła jako kaplica grobowa przy kościele św. Mikołaja. Po bitwie na Białej Górze jezuici przebudowali ją barokowo w latach 1628–29 i rozebrali w drugiej połowie XVII wieku; wzniesiony tam barokowy kościół św. Wacława poświęcono 24 września 1687 roku, a zniknął po kasacie domu profesów w 1772 roku.

Nazwa rotundy pochodzi od świętego Wacława, którego wóz pogrzebowy miał zatrzymać się tutaj 4 marca 932 lub 938 roku, dopóki nie uwolniono niesłusznie uwięzionych w pobliżu ludzi. W pełnym średniowieczu służyła jako kaplica grobowa kościoła parafialnego św. Mikołaja, a po latach 1628–1629 stała się kościołem parafialnym Małej Strany.

Rotunda znajduje się pod północno-zachodnim narożnikiem dawnego domu profesów jezuickich na Malostranské náměstí, a nie na Zamku Praskim. Zwykle nie jest udostępniona publiczności; w korytarzu wydziału matematyki i fizyki są prezentacje komputerowe, tablice ze zdjęciami i repliki płytek posadzki.

Najcenniejszym znaleziskiem jest fragment oryginalnej romańskiej posadzki: 74 płytki w trzech kształtach ułożone w pięciu rzędach, najstarszy typ średniowiecznej posadzki terakotowej w Czechach. Odkryto też łuk z płaskich, wygładzonych od wewnątrz kamieni opoki z X wieku, którego przeznaczenie pozostaje nieznane.