Mariánské hradby, Fortyfikacja barokowa w Hradčanach, Praga, Republika Czeska

Mariánské hradby to system fortyfikacyjny przebiegający przez dzielnice Praga 1 i Praga 6 z strukturami obronnymi charakterystycznymi dla okresu baroku. Mury zbudowane z kamienia zawierają różnorodne szczegóły architektoniczne, które razem tworzą spójny system obronny.

Po szwedzkim oblężeniu w 1648 r., które ujawniło słabość średniowiecznych murów Karola IV, generał Raimund Montecuccoli zaproponował w 1650 r. Ferdynandowi III fortecę bastionową. Plany sporządzili włoscy inżynierowie, m.in. Inocentio Conti, a budowa trwała od 1653 do około 1730 r. i kosztowała około dwóch milionów guldenów. Mury wytrzymały oblężenie Fryderyka Pruskiego w 1757 r., lecz rozbiórkę rozpoczęto w 1874 r. za Franciszka Józefa I.

Nazwa pochodzi od kaplicy poświęconej Dziewicy Marii, zbudowanej w 1735 roku przez Kiliána Ignáca Dientzenhofera między bastionami X i XI. Zachowane bastiony noszą imiona świętych, m.in. św. Karola, św. Wawrzyńca i św. Wojciecha, a mury figurują w rejestrze zabytków pod numerem 44513/1-482.

Zachowane bastiony znajdują się w Pradze 1 i Pradze 6, od bastionu IV św. Karola do bastionu XIX św. Marii Magdaleny przy willi Kramářa. Brama Piaskowa (Písecká brána) to główna zachowana brama; pod jej łukiem, wzdłuż ulicy Chotkovej, widać jeszcze fragment pierwotnej ścieżki z 1831 roku.

Mury zawdzięczają nazwę niewielkiej kaplicy Marii Panny zbudowanej w 1735 roku między bastionami X i XI przez Kiliána Ignáca Dientzenhofera. Odcinek północny różni się od pozostałych: niska opancerzona eskarpia dźwiga fausse-braye, a główny wał wznosi się do 13,5 m nad suchą fosą.