Great Mosque of Nablus, Sanktuarium religijne na Starym Mieście, Nablus, Palestyna.

Wielki Meczet Nablus to prostokątny budynek zwieńczony srebrną kopułą, znajdujący się na ważnym skrzyżowaniu w Medynie. Struktura zajmuje pozycję centralną, gdzie zbiegają się główne arterie historycznej dzielnicy.

Struktura pochodzi z bizantyjskiego kościoła z III wieku, który został przekształcony w meczet w początkowym okresie islamskim. Budynek przeszedł gruntowną rekonstrukcję po trzęsieniu ziemi w 1927 r., które uszkodziło kopułę i minaret.

Meczet jest lokalnie znany jako Jami' Nablus al-Kebir, a także jako meczet Salahi, od Saladyna, który zajął miasto w 1187 r. Odprawia się w nim pięć codziennych modlitw. Mihrab może pomieścić dwunastu wiernych, a mała szkoła niegdyś gościła zagranicznych studentów religii.

Meczet znajduje się między północną ulicą prowadzącą do chanu kupców a ulicą al-Nasr, w pobliżu dzielnic Aqaba i Qaysariyya. Główne wejście od wschodu, złożone z pięciu nakładających się ostrych łuków na marmurowych kolumnach, przypomina drzwi kościoła Grobu Świętego w Jerozolimie. Sala modlitw otwiera się z tej strony.

Miejscowa legenda umieszcza tutaj wręczenie Jakubowi zakrwawionej szaty Józefa, lecz tradycja ta wiąże się raczej z pobliskim meczetem al-Khadra. Historia Wielkiego Meczetu sięga bazyliki wzniesionej za Filipa Araba w latach 244-249, zastąpionej bizantyjską katedrą ukazaną na mozaikowej mapie z Madaby około 600 roku.