Altar on Mount Ebal, Stanowisko archeologiczne na Górze Ebal, Palestyna

Ołtarz na górze Ebal to otoczona murem struktura z kamieni polnych, około 9 na 7 metrów i 4 metry wysokości, na północno-wschodnim grzbiecie góry Ebal na wysokości 785 metrów. Nie ma wejścia i jest wypełniona warstwami kamienia i popiołu. Obok znajdują się dwa brukowane dziedzińce oddzielone rampą.

Adam Zertal odkrył stanowisko w 1980 roku podczas badań regionu Manassesa i wykopał je w ośmiu sezonach w latach 1982–1989 z Uniwersytetem w Hajfie i Israel Exploration Society. Datował strukturę na ostatnią ćwierć XIII wieku p.n.e. i uznał ją za ołtarz Jozuego; większość archeologów odrzuca tę identyfikację, ale przyjmuje wczesne izraelskie użycie kultowe. W 2021 roku palestyńscy pracownicy gminni uszkodzili część stanowiska.

Nazwa el-Burnat, po arabsku „kapelusz”, odnosi się do jasnego stosu kamieni widocznego z daleka. Badacze znaleźli kadzielnice, tysiące kości zwierzęcych i dwa egipskie skarabeusze, jeden z kartuszem Totmesa III, datowany jednak na czasy Ramzesa II. Trapezoidalna pieczęć kamienna z liniami i kropkami powtarzała znaki na uchwytach naczyń.

Stanowisko zajmuje północno-wschodni grzbiet góry Ebal, w miejscu Northern el-Burnat, kilka kilometrów na wschód od Asira ash-Shamaliya i na północny wschód od Nablusu. Nie jest oznaczone na mapach jako stanowisko archeologiczne, a w 2021 roku pracownicy gminy uszkodzili część konstrukcji po przejściu terenu pod jurysdykcję palestyńską. Dochodzi się tu pieszo z okolic Nablusu; stos kamieni leży na skalistym zboczu poniżej szczytu o wysokości 940 metrów.

Najczęściej dyskutowanym znaleziskiem na stanowisku jest trapezowata pieczęć kamienna z końca późnej epoki brązu, pokryta liniami i kropkami w stylu widocznym także na uchwytach naczyń znalezionych na miejscu. Zertal naliczył dziesiątki takich zdobionych uchwytów i uznał je za dary wotywne składane bóstwu.