大土御祖神社, Sanktuarium shintō w Japonii

Ōtsuchi Mioya Jinja to świątynia pomocnicza (sessha) Naikū w Ise Jingū, położona przy moście Isuzu w dzielnicy Kusube-chō w Ise. Dzieli jedną salę w stylu Shinmei-zukuri, krytą deskami i zwróconą na południe, z Uji-no-Nuki Jinja, świątynią filialną (massha) Naikū. Sala stoi w obrębie pojedynczego ogrodzenia tamagaki; nie ma skrzynki na ofiary. Teren, zwany Chaya no Mori, zajmuje 370,87 tsubo (około 1226 m²).

Świątynia jest starsza niż 927, rok wpisu do Engishiki jinmyocho, i występuje w Kōtaijingū gishikicho, co dowodzi jej istnienia przed 804. Po przerwaniu kultu w średniowieczu została odnowiona 20 stycznia 1664 przez ceremonię przeniesienia bóstwa; petycja z 1664 wspomina dziesięciu kapłanów hōri. Budynek odbudowano w 1914, wymieniono w lipcu 1959 i naprawiono we wrześniu 1982.

Własnym obrzędem świątyni jest Otaue-sai, ceremonia przesadzania ryżu poświadczona w tekście z 1739 r. o dorocznych obrzędach Wielkiego Sanktuarium i nieobecna w starszych źródłach. Przerwana w 1871 r., została wznowiona pod koniec ery Taisho przy udziale młodzieży z Kusube, a dziś prowadzi ją miejscowe stowarzyszenie opieki. Po przesadzaniu tancerze wykonują przed pawilonem ta-mai: Hokori, Funakogi, Tou-mai i Fue-nanaori.

Świątynia stoi przy moście Isuzu w dzielnicy Kusube w Ise, a rzeka Isuzu płynie tuż na północ od terenu; rów o szerokości około 1,5 m oddziela wejście od drogi. Od stacji Isuzu-kawa (linia Kintetsu Toba) to około 13 minut pieszo (mniej więcej 1 km) albo można dojechać gminnym autobusem Okage do szkoły podstawowej Shigo i przejść minutę. W pobliżu nie ma parkingu.

Teren świątyni nazywa się „Chaya no Mori”; w badaniu z 1933 r. odnotowano, że miejscowi wymawiali go „Chaya no Monsan”. Przy drodze prowadzącej na teren rośnie cynamonowiec o średnicy 98 cm, a inwentaryzacja z 1977 r. wykazała 258 drzew 13 głównych gatunków, m.in. kaya, maki i sugi.