重蔵神社, Sanktuarium shintō w Japonii

Świątynia Juzou znajduje się w dzielnicy Kawai-machi w centrum Wajimy, w prefekturze Ishikawa, i czci Amenofuyukinu oraz Okuninushiego, bóstwa, które tradycja świątyni wiąże z Izumo i pacyfikacją Noto. Jej torii zawaliło się podczas trzęsienia ziemi na półwyspie Noto w 2024 roku, choć odbudowano je zaledwie cztery lata po zniszczeniu przez trzęsienie w 2007 roku.

Według tradycji sanktuarium Juzou-jinja powstało w I wieku p.n.e. za panowania cesarza Sujina. W 1918 roku zostało sanktuarium prefekturalnym. Dawny budynek główny, objęty ochroną w 1906 roku, spłonął w wielkim pożarze Wajimy w 1910 roku; brama torii odbudowana po trzęsieniu ziemi w Noto w 2007 roku zawaliła się ponownie podczas trzęsienia ziemi na półwyspie Noto w 2024 roku.

Nazwa sanktuarium zapisuje się znakami oznaczającymi „ciężki” i „skład”. Lutowy obrzęd Kisaragi-sai sprawują wyznaczeni parafianie zwani otō; ich urząd i związane z nim dokumenty są prefekturalnym niematerialnym dobrem kultury ludowej. Sanktuarium przechowuje też drewnianą maskę bodhisattwy na procesję gyōdō, wykonaną między późnym okresem Heian a wczesnym Kamakura, zdeponowaną w Muzeum Narodowym w Tokio.

Świątynia stoi w zabudowanej dzielnicy Kawai-machi w centrum Wajimy, a nie w lesie, więc dociera się do niej pieszo ulicami wokół. Jej torii zawaliło się podczas trzęsienia ziemi na półwyspie Noto w 2024 roku, choć odbudowano je zaledwie cztery lata wcześniej po wstrząsie z 2007 roku, dlatego część budowli może być zamknięta.

Świątynia posiada drewnianą maskę bodhisattwy z późnego okresu Heian do wczesnego Kamakura, noszoną podczas procesji rytualnych; w 1900 roku uznano ją za Skarb Narodowy, a w 1950 przeklasyfikowano na Ważne Dobro Kultury. Obecnie przechowywana jest w Muzeum Narodowym w Tokio.