Hikosan Jingū, Chram shinto w Soeda, Japonia

Hikosan Jingū to jingū na górze Hiko w Soedzie w Japonii, złożone z kilku drewnianych budynków o wygiętych dachach połączonych kamiennymi schodami i ścieżkami. Kompleks obejmuje konstrukcje bram, sale modlitewne i budynki pomocnicze rozsiane na różnych poziomach góry wśród starych cedrów i sosen.

Tradycja przypisuje założenie sanktuarium mnichowi Zenshō w 531 roku, gdy myśliwy Kyūyū został jego uczniem po tym, jak zabity przez niego biały jeleń ożył. Od XII wieku miejsce kwitło jako ośrodek shugendō pod nazwą Hikosan Gongen Reisen-ji, a w 1333 roku mnich tendai Chōsuke objął jego kierownictwo. W 1616 roku Hosokawa Tadaoki odbudował honden, a w 1729 roku cesarz Reigen nadał znak 英, skąd powstała nazwa Hikosan. Świątynię rozwiązano przy meiji-owym rozdzieleniu buddyzmu i shintō; w 1871 roku powstało sanktuarium Hikosan, a w 1975 roku Hikosan Jingū.

Nazwa łączy górską przyrodę z bożą czcią, a odwiedzający nadal składają kadzidło i papierowe paski jako ofiary przed ołtarzami. Wierni ciągną gruby sznur, aby uderzyć w dzwon i przyciągnąć uwagę czczonych bóstw.

Ze stacji Hikosan na linii JR Kyushu Hita-Hikosan autobus miejski z Soedy w kierunku Hikosan jedzie około 15 minut do przystanku „Dō no Torii”. Samochodem miejsce to oddalone jest o 45 km od węzła Kogura-minami autostrady Kyushu i o 37 km od węzła Yukuhashi autostrady Higashikyushu. Sanktuarium leży na zboczach góry Hiko, której główny szczyt Minamidake wznosi się na 1 199 m.

Hōhei-den, odbudowany w 1616 roku przez Hosokawę Tadaokiego, pana Kokury, był pierwotnie wielką salą wykładową świątyni Reisen-ji, stojącej na czele górskich ascetów Kiusiu. To jednokondygnacyjny budynek z dachem irimoya krytym gontem kokerabuki, od 1907 roku Ważne Dobro Kulturowe; tabliczki kalenicowe poświadczają odbudowę.