Wakayama-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Wakayama-jinja to sanktuarium shinto w Shimamoto w prefekturze Osaka, poświęcone Susanoo-no-Mikoto. Główny budynek, wzniesiony w 1807 roku w stylu nagare-zukuri o trzech przęsłach, ma szerokie przęsło środkowe i wystający szczyt karahafu nad wejściem. Na terenie rośnie około 200-letni las Castanopsis sieboldii, a widok rozciąga się na górę Otokoyama i ujście rzek Katsura, Uji i Kizu.

Według tradycji sanktuarium założył mnich Gyōki w 701 roku na rozkaz cesarza Monmu, aby czcić Susanoo-no-Mikoto. W 1074 roku zaliczono je do oficjalnych sanktuariów, a świątynia Shōbatsu-ji pełniła przy nim funkcję jingū-ji. Cesarz Go-Toba wysłał tu cesarskiego posłańca, a Kusunoki Masashige kazał modlić się wysokiemu wasalowi, gdy żegnał się z synem Masatsurą w Sakurai. W epoce Meiji przemianowano je na Wakayama-jinja od nazwy miejscowej; wcześniej zwano je Nishi-Hachioji-sha lub Gozu-Tennō-sha.

Świątynia długo nosiła nazwę Nishi-Hachioji-sha lub Gozu Tenno-sha; imię Wakayama-jinja przyjęła w epoce Meiji wraz z rozdziałem shintoizmu i buddyzmu, biorąc je od nazwy miejscowej. Rytualny taniec Okage-odori, wykonany w 1831 roku przez Wakarenju ze wsi Todai-ji, przedstawia duża tablica wotywna o wymiarach 90 na 121 cm, ofiarowana przez ośmiu miejscowych mężczyzn.

Najbliższą stacją jest Minase na linii Hankyu Kyoto; stamtąd autobusem Hankyu do przystanku Wakayamadai Center, a następnie około 9 minut (około 700 m) pieszo na północny zachód. Teren obejmuje zadrzewiony obszar oraz podrzędne sanktuaria Kogarasu i Momoyama Inari.

Las świątynny to ok. 200-letni drzewostan Castanopsis cuspidata, uznany 29 stycznia 2002 r. za pomnik przyrody prefektury Osaka i wpisany na listę stu zielonych miejsc Osaki. Z terenu świątyni widać górę Otokoyama oraz miejsce połączenia rzek Katsura, Uji i Kizu.