Kiyotaki-dera, Świątynia buddyjska w Tsuchiura, Japonia.

Kiyotaki-dera to świątynia buddyjska szkoły Shingon, odłamu Buzan-ha, na północnym skraju Tsuchiury i 26. przystanek pielgrzymki Bandō Sanjūsankasho. Na teren wchodzi się przez dwukondygnacyjną bramę Niō-mon z figurami strażników, a schody prowadzą do głównej sali o piramidalnym dachu; wśród nielicznych pozostałych budynków jest dzwonnica, a kwatery opata znajdują się niżej.

Według tradycji świątyni jej początki sięgają 607 roku, gdy na górze Ryūga-mine za świątynią umieszczono posąg Shō Kannon przypisywany księciu Shōtoku. W 807 roku kapłan Tokuitsu przeniósł go na zbocze góry, a później wzniesiono salę Kannon w obecnym miejscu. Świątynia otrzymała shuinjō od siogunatu Edo, a jej główna sala spłonęła w 1969 roku; zachowała się brama sanmon zbudowana w latach 1830–1844.

Świątynia jest 26. przystankiem pielgrzymki Bandō Sanjūsankasho i nazywana jest także Kiyotaki Kannon. Jej goeika wyraża ślubowanie zachowania czystego serca, odkąd przybyło się tu na modlitwę. Głównym wizerunkiem jest Shō Kannon, a świątynia należy do gałęzi Buzan buddyzmu Shingon.

Świątynia stoi na zboczu przy północnej krawędzi Tsuchiury i prowadzi do niej podejście; mija się Niō-mon, dwukondygnacyjną bramę-wieżę z dwoma strażnikami Niō, a potem wchodzi po schodach na taras z Hondō i dzwonnicą. Kwatery opata i mnichów znajdują się niżej.

Główna sala spłonęła w 1969 roku w pożarze o nieznanej przyczynie; najstarszą zachowaną budowlą jest brama górska (sammon), wzniesiona w latach 1830–1844. Ma formę bramy wieżowej z dwoma strażnikami Niō po bokach przejścia, a na taras świątyni prowadzą schody.