西光院, Świątynia buddyjska w Ishioka, Japonia

Saikoin to świątynia buddyjska szkoły Tendai położona w połowie zbocza góry Mine-dera, w Yoshū, w mieście Ishioka. Jej główny budynek, Hondō, wzniesiono w stylu kake-zukuri, z licznymi filarami postawionymi na stromym skalnym zboczu. Głównym obiektem kultu jest Batō Kannon wykuty z naturalnego kamienia.

Według tradycji mnich Tokuitsu Daishi z Kioto założył Saikoin w 807 roku, drugim roku ery Daido. Początkowo była to świątynia szkoły Hosso, w okresie Kamakura przeszła do szkoły Shingon, a później do Tendai. Główna sala spłonęła w 1777 roku i została odbudowana w 1791 roku.

Główna sala, odbudowana w 1791 r. po pożarze w 1777 r., jest konstrukcją typu kake-zukuri wspartą na licznych filarach osadzonych w stromej skale, dlatego nazywa się ją „Kiyomizu-dera Kanto”; jest materialnym zabytkiem prefektury. Honzon to wykuty w naturalnym kamieniu Kannon z końską głową. Ponad 5-metrowy stojący Kannon z drewna, przechowywany niegdyś w Hase-dera w Yoshio, również jest zabytkiem prefektury, a dzwon świątyni został wpisany przez miasto Ishioka.

Świątynia leży w połowie zbocza góry Mine-dera, w Yoshū, w mieście Ishioka, w prefekturze Ibaraki. Hondō, wzniesione na stromym skalnym zboczu, stoi na drewnianych filarach ponad ziemią. Obecny budynek pochodzi z 1791 roku, po pożarze w 1777 roku.

Główna sala, odbudowana w 1791 r. po pożarze z 1777 r., stoi na stromym skalnym zboczu podpartym licznymi słupami, w stylu zwanym kake-zukuri, czyli budowy scenicznej. Z powodu podobieństwa do głównej sali Kiyomizu-dera w Kioto nazwano ją „Kiyomizu Kanto”. Jest wpisana do rejestru dóbr kultury materialnej prefektury.