Hinokuma-dera, Dawna świątynia buddyjska w Asuka, Japonia.

Hinokuma-dera to dawne miejsce świątyni buddyjskiej w Asuce, obecnie na terenie sanktuarium Omiashi. Wykopaliska od 1969 r. ujawniły nietypowy układ: oś centralna przesunięta na zachód, ze Złotą Salą na południe od pagody, Salą Wykładową na północy i Bramą Środkową po zachodniej stronie. Zachowały się kamienie fundamentowe pagody i kaflowa platforma Sali Wykładowej.

Hinokuma-dera była świątynią rodową klanu Hata, założoną pod koniec VII wieku. Po raz pierwszy pojawia się w Nihon Shoki w 686 roku, gdy przyznano jej 100 gospodarstw domowych na 30 lat. W średniowieczu znana była jako Dokō-ji; dzwon z 1513 roku odlany w Kawachi nosi inskrypcję „dzwon Dokō-ji”. W 1772 roku pozostała tylko tymczasowa chata, a świątynia została później opuszczona.

Świątynia była świątynią rodową klanu Hata, klanu kontynentalnych imigrantów osiadłych w Hinokuma; dziś teren należy do chramu Ōmiashi, założonego obok świątyni jako jej chram opiekuńczy. W średniowieczu świątynia nosiła nazwę Dōkō-ji, poświadczoną inskrypcją z 1513 r. na brązowym dzwonie odlanym w Kawachi.

Stanowisko leży na terenie sanktuarium Omiashi, na południe od kofunu Takamatsuzuka. Fundamenty pagody zachowują kamień centralny i wszystkie cztery kamienie filarów, a platforma sali wykładowej z ułożonych dachówek przetrwała; teren jest nierówny, warto mieć mocne buty. Wykopaliska od 1969 r. ujawniły plan.

Układ świątyni jest nietypowy: jej oś środkowa jest przesunięta na zachód, główna sala stoi na południe od pagody, a sala wykładowa na północ, podczas gdy środkowa brama znajduje się po stronie zachodniej. Archeolodzy przypisują to ograniczeniom pagórkowatego terenu. Zachowały się kamień fundamentowy pagody i cztery podstawy kolumn, a sala wykładowa ma platformę z cegieł.