Surb Praktchi church, Kościół ormiański w Bahate, Rosja.

Kościół Surb Praktchi to budynek kościelny z tradycyjnymi ormiańskimi elementami architektonicznymi i rzeźbieniem w kamieniu położony w osadzie Bahate. Struktura ma solidny, prosty projekt z charakterystycznymi cechami architektury Apostolskiej Ormiańskiej.

Klasztor po raz pierwszy wymienia Minas Medici, opisując kamienny krzyż przywieziony z miasta Ani i poświęcony przez apostoła Tadeusza. Po przesiedleniu Ormian w rejon Azowski w 1778 roku relikwię przechowywano w Rostowie nad Donem, a następnie przewieziono do Sankt Petersburga. W 1927 roku klasztor zamknięto, a potem zniszczono; ocalała tylko cerkiew Świętego Zbawiciela. Wykopaliska z 1979 roku w dolinie Kuczuk-Karasu objęły cerkiew Eliasza, cele, budynki gospodarcze i fontannę z XV–XVII wieku, z której pozostał tylko fundament.

Kościół nazywany jest też Iljinską, od świętego Eliasza, choć należał do klasztoru Świętego Zbawiciela (Surb Amenaprkich); zachowany budynek to kościół Świętego Zbawiciela, a jego nazwa bywa mylona z nazwą klasztoru. Przechowywano tu jako relikwię kamienny krzyż przywieziony z miasta Ani, który miał poświęcić apostoł Tadeusz; po przesiedleniu Ormian w rejon Azowski w 1778 r. trafił do Rostowa nad Donem, a później do Sankt Petersburga.

Cerkiew stoi na wzgórzu wśród kasztanowców, 1,6 km na południowy wschód od mostu na Kuczuk-Karasu i na południe od wjazdu do wsi z drogi Symferopol-Feodosja. Pomnik otacza strefa ochronna o promieniu 50 metrów. Dociera się do niego pieszo z Bahate; zachowanym budynkiem jest cerkiew Świętego Zbawiciela, a cele i mur klasztoru znajdowały się niegdyś na północ od niej.

Nazwa Surb Praktchi to błędna identyfikacja: zachowany budynek to kościół Świętego Zbawiciela, jedyna ocalała budowla klasztoru św. Eliasza (Surb-Khach), a jego nazwa bywa mylona z nazwą klasztoru. Kamień znaleziony trzy wiorsty dalej miał wyryty krzyż i datę 1031 ery ormiańskiej, czyli 1582 rok.