Monaster Zaśnięcia Matki Bożej w Tichwinie, Monaster prawosławny w Tichwinie, Rosja

Monaster Wniebowzięcia w Tichwinie to otoczony murem zespół na lewym brzegu rzeki Tichwinki. Jego najstarszym budynkiem jest pięciokopułowa sobór Wniebowzięcia, wzniesiony z kamienia w latach 1507–1515, z sześcioma filarami, trzema apsydami i krytymi galeriami z trzech stron. Refektarz pochodzi z 1581 roku, dzwonnica z 1600, a cele z końca XVII wieku.

Monaster został założony dekretem Iwana Groźnego z 10 lutego 1560 roku i zbudowany jako twierdza w pobliżu granicy szwedzkiej pod nadzorem Fiodora Syrkowa. W 1613 roku jego obrońcy pod wodzą księcia Siemiona Prozorowskiego odparli oblężenie armii szwedzkiej Jacoba De la Gardie do czasu nadejścia posiłków. Zamknięty w latach 30. XX wieku, został zwrócony Rosyjskiej Cerkwi Prawosławnej w 1995 roku.

Główną relikwią monasteru jest Tichwińska Ikona Matki Bożej (Hodegetria), której pojawienie się tradycja datuje na 1383 rok. Legenda mówi, że zaraza ustała po zamianie ikon między Starą Russą a Tichwinem. Wywieziona za granicę w 1944 roku, ikona była przechowywana w Chicago do powrotu w 2004 roku.

Monaster znajduje się na lewym brzegu rzeki Tichwinki, a jego prostokątny mur z basztami można obejść z zewnątrz. Główne wejście i najstarsze budynki, w tym sobór z lat 1507–1515, znajdują się wewnątrz murów. Dzwonnica z 1600 roku służy jako punkt orientacyjny.

Mury monasteru, rozpoczęte w 1766 r. z rozkazu cesarzowej Elżbiety, ukończono w 1795 r. dzięki darowiznom Pawła I i Aleksandra I oraz około 20 000 rubli z własnych funduszy, osiągając długość około 450 sażeni. Utracone po wojnie baszty Omutnaja i Tajnicznaja odbudowano po 2004 r.