Mięguszowiecki Szczyt Pośredni, Szczyt górski w kraju preszowskim, Słowacja.
Mięguszowiecki Szczyt Pośredni jest najniższy z trzech Mięguszowieckich Szczytów, w grani głównej Tatr na granicy polsko-słowackiej. Ma trzy wierzchołki: 2389, 2388 i 2383 m, najwyższy tuż przy Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej. Ściana północno-wschodnia opada około 370 m do kotła Bańdzioch, a południowo-zachodnia około 300 m nad Wielki Hińczowy Staw.
Pierwsze wejście letnie 15 sierpnia 1903 r. wykonali Włodzimierz Boldireff i Stanisław Porębski. Pierwsze wejście zimowe 23 marca 1916 r. należy do Waltera Delmára i Gyuli Komarnickiego. Dawniej szczyt nazywano Środkowym Mięguszowieckim Szczytem.
Szczyt dawniej nazywano Środkowym Mięguszowieckim Szczytem, a jego trzy wierzchołki łączy grań główna Tatr. Taternicy przechodzą go zazwyczaj za jednym razem razem z sąsiednim Mięguszowieckim Szczytem Wielkim, a drogi noszą nazwiska pierwszych taterników, m.in. Świerza, Orłowskiego i braci Komarnickich.
Dostęp do szczytu wymaga zaawansowanych umiejętności taternickich i odpowiedniego sprzętu wspinaczkowego włączając liny, sprzęt asekuracyjny i raki, z trasami rozpoczynającymi się typowo z Doliny Hińczowej lub Przełęczy pod Chłopkiem, trwającymi od jednej do kilku godzin w zależności od wybranej drogi wspinaczkowej i warunków pogodowych.
Trzy wierzchołki mają 2389, 2383 i 2388 m; najniższy jest środkowy, a najwyższy, północno-zachodni, leży najbliżej Mięguszowieckiej Przełęczy Wyżniej. Na skałach rosną dwa rzadkie gatunki, skalnica odgiętolistna i rogownica jednokwiatowa, występujące w Polsce tylko na nielicznych stanowiskach w Tatrach.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 95 213 współtwórców z całego świata.