Ľubovnianska vrchovina, Pasmo górskie we wschodniej Słowacji

Lublauer Gebirge (Ľubovnianska vrchovina) to pasmo fliszowe Zewnętrznych Karpat Wschodnich na granicy słowacko-polskiej, zbudowane z piaskowców jednostki magurskiej. Główny grzbiet biegnie około 25 km od Eliaszówki (1023 m) przez przełęcz Vabec, Ośli Wierch i Szeroki Wierch do zakola Popradu koło Leluchowa. Zbocza porastają głównie świerkowe nasadzenia, z buczyną i jodłą oraz dużymi łąkami wokół Litmanowej, Jarzębiny i Kremnej.

Pasmo zbudowane jest z fliszu karpackiego jednostki magurskiej, z wychodniami wapieni m.in. w masywie Szczoba, przy Jarzębińskim Przełomie na potoku Mały Lipnik i koło wsi Údol. W polskiej geografii regionalnej obszar ten długo wliczano do Beskidu Sądeckiego według regionalizacji Jerzego Kondrackiego z 1994 roku; dopiero w regionalizacji fizycznogeograficznej Polski z 2018 roku wydzielono go jako mezoregion Pogórze Popradzkie.

Pasmo zawdzięcza nazwę miastu Lubowla, które według geografii słowackiej leży poza samym regionem, w sąsiednim Międzygórzu Spisko-Szaryskim. Najczęściej odwiedzane miejsca to Zamek Lubowelski ze skansenem oraz sanktuarium Matki Boskiej Litmanowskiej na polanie Zvir. Wokół wsi Litmanowa, Jarzębina i Kremna nadal wypasane są bydło i owce na dużych, niepodzielonych na poletka łąkach.

Szlaki turystyczne zapewniają dostęp z Bardejowa i pobliskich wiosek, a lato i wczesna jesień oferują najwygodniejsze warunki do pieszych wycieczek. Teren zmienia się od łagodnych stoków do bardziej stromych ścieżek, więc zaplanuj trasę odpowiednio do swojej kondycji.

Najwyższy szczyt to Eliaszówka, 1023 m, na granicy słowacko-polskiej. Główny grzbiet biegnie od Eliaszówki przez Medvedelicę, przełęcz Vabec, Široký vrch i przełęcz Sulín do Sliboňa, około 25 km w linii prostej.