Claustra Alpium Iuliarum, System fortyfikacji rzymskich w Alpach Julijskich, Słowenia i Chorwacja.

Claustra Alpium Iuliarum to łańcuch rzymskich umocnień strzegących Przełęczy Postojnej między Italią a Panonią, z centrum w Castra ad Fluvium Frigidum w dzisiejszej Ajdovščinie. Inne ważne twierdze to Ad Pirum na płaskowyżu Hrušica i Tarsatica, dziś część Rijeki. W Ad Pirum archeolodzy odsłonili mury o wysokości 8 m i grubości 2 m, a wieże miały 10 m.

Budowę Claustra Alpium Iuliarum rozpoczęto po powstaniu iliryjskim w 6 r. n.e., a większość prac wykonano po 284 r. za Dioklecjana i Konstantyna I. Była to wewnętrzna obrona graniczna między Italią a Panonią, z centrum w Castra ad Fluvium Frigidum w dzisiejszej Ajdovščinie, zarządzana z Akwilei. W 394 r. bitwa nad Frigidusem między Castra a Ad Pirum zakończyła się zwycięstwem Teodozjusza I nad Eugeniuszem. Po V wieku umocnienia popadły w ruinę.

Nazwa Claustra Alpium Iuliarum znaczy po łacinie „bariera Alp Julijskich”, choć system ciągnął się od Alp Julijskich do zatoki Kvarnerskiej. Jego centrum stanowiła Castra ad Fluvium Frigidum w dzisiejszej Ajdovščinie, gdzie wciąż widać pozostałości; inne twierdze stały w Ad Pirum na płaskowyżu Hrušica oraz w Tarsatyce, dziś części Rijeki.

System nie jest jednym stanowiskiem: pozostałości stoją w Ajdovščinie (Castra), na płaskowyżu Hrušica (Ad Pirum) i koło Vrhniki, gdzie odrestaurowano obwód wieży obronnej przy moście Štampet oraz wieżę Turnovše. Zwiedzanie zaplanuj wokół tych odrębnych miejsc, a nie jednego szlaku; mury Hrušicy miały 8 m wysokości i 2 m grubości.

Ad Pirum, twierdza w systemie, miała obiekty do tymczasowego zakwaterowania dziesiątek tysięcy żołnierzy, chociaż normalnie tam stacjonowało zaledwie kilkaset. Ten kontrast pokazuje, jak elastycznie rzymskie wojsko mogło dostosowywać swoje siły w zależności od poziomu zagrożenia.