Vårfruberga Abbey, Ruiny klasztoru cysterskiego w Strängnäs, Szwecja

Opactwo Vårfruberga to ruina klasztoru cysterek w pobliżu folwarku Kungsberg, około 10 km na północny zachód od Strängnäs. Zachowane szare kamienne fundamenty wciąż wyznaczają pierwotny podział pomieszczeń, a części murów przetrwały. Kościół był trójnawową budowlą z krótkim transeptem i niskim murem oddzielającym część mniszek od części świeckich.

W XII wieku istniał klasztor benedyktynek, którego dokładne położenie jest niepewne; wykopaliska w latach 1991–92 ujawniły średniowieczną fortyfikację nad wodą, być może przyczynę przeniesienia mniszek do kościoła w Fogdö, gdzie klasztor jest poświadczony od 1233 roku. W 1252 roku Birger Jarl i jego syn Waldemar opieczętowali list ochronny dla opactwa Fogdö, przechowywany w Riksarkivet. Mniszki przeniosły się do Kungsberg i w 1289 roku zajęły nowe budynki cysterskie, gdy nazwa zmieniła się na Vårfruberga, filię opactwa Julita. Gustaw Waza rozwiązał opactwo w 1527 roku i użył jego kamieni do budowy zamku Gripsholm.

Nazwa Vårfruberga oznacza „Góra Naszej Pani”, przyjęta, gdy zakonnice przeniosły się do Kungsberg w 1289 r. Kościół opactwa zbudowano na planie krzyża łacińskiego z trzema nawami i krótkim transeptem, a niski mur w poprzek nawy oddzielał zakonnice od wiernych. Dawny kościół klasztorny bywa jeszcze używany do nabożeństw plenerowych.

Ruina leży przy Kungsbergs kungsgård, około 10 km na północny zachód od Strängnäs, w parafii Fogdö. Niskie mury fundamentowe z szarego kamienia pokazują pierwotny podział pomieszczeń; dawny kościół klasztorny bywa używany do nabożeństw plenerowych. Teren jest nierówny, warto mieć mocne buty.

Wykopaliska z lat 1991–1992 ujawniły ślady średniowiecznej warowni na wzniesieniu nad wodą, co może tłumaczyć, dlaczego benedyktynki opuściły pierwsze miejsce: zbudowano tam prawdopodobnie fort. Były to mniszki, nie mnisi, a warownia była odrębną budowlą, nie częścią opactwa.