Ładoga, Jezioro słodkowodne w północno-zachodniej Rosji
Jezioro Ładoga leży w północno-zachodniej Rosji, w obwodzie leningradzkim i Karelii, i zajmuje 17 891 km² bez około 660 wysp. Ma 219 km długości z południa na północ, osiąga 230 m głębokości na północnym zachodzie i tylko 20–70 m na południu. Jego wody odpływają do Zatoki Fińskiej jedynym odpływem, Newą.
Kupcy wikingowie wykorzystywali zbiornik jako część szlaku między Skandynawią a Bizancjum od 8. wieku, zakładając osady na południowym brzegu. Podczas II wojny światowej zamarznięta powierzchnia służyła jako droga zaopatrzeniowa do oblężonego Leningradu, ratując tysiące istnień.
Nazwa Ladoga oznaczała najpierw rzekę uchodzącą do dolnego Wołchowa, od fińskiej nazwy znaczącej „rzeka nizin”; saggi nordyckie i traktaty hanzeatyckie nazywają jezioro Aldeigja lub Aldoga, a Skandynawowie dotarli nad nie na początku lat 750., przed Słowianami. Jezioro ma około 660 wysp, w tym archipelag Valaam, Kilpola i Konevets na północnym zachodzie.
Jezioro jest żeglowne i wchodzi w skład drogi wodnej Wołga–Bałtyk; kanał Ładoga omija je na południu, łącząc Newę ze Świrem. Newa, jedyny odpływ, odprowadza wody do Zatoki Fińskiej. Większość wysp, m.in. Wałaam, Kilpola i Konewiec, leży na północnym zachodzie.
Niektóre wyspy zawierają opuszczone wsie, gdzie drewniane domy nadal stoją, pozostawione przez mieszkańców po wojnie. Foki żyją w północnych zatokach, rzadka słodkowodna populacja, którą czasem można zobaczyć wygrzewającą się na skałach.
Społeczność ciekawych świata podróżników
AroundUs gromadzi tysiące wyselekcjonowanych miejsc, lokalnych wskazówek i ukrytych perełek, wzbogacanych codziennie przez ponad 92 362 współtwórców z całego świata.
