Great Dolmen of Zambujeiro, Neolityczny grobowiec w Nossa Senhora da Tourega, Portugalia.

Wielki Dolmen w Zambujeiro to neolityczny dolmen z wielokątną komorą z siedmiu granitowych płyt o wysokości około 8 metrów, do której prowadzi korytarz długości 12 metrów, szerokości 1,5 metra i wysokości 2 metrów. Siedmiometrowa płyta stropowa leży pęknięta na kopcu, a zdobiony menhir znaczący wejście jest przewrócony.

Zbudowany między 4000 a 3000 r. p.n.e. dolmen został przebadany w 1965 roku przez Henrique'a Leonora Pinę, którego metody wzbudziły kontrowersje; znaleziska – tabliczki łupkowe, naszyjniki, pastorały, przedmioty miedziane, ceramika i misy kielichowe – trafiły do Muzeum w Évorze. W 1971 roku uznano go za Pomnik Narodowy (dekret z 22 listopada 1971, nr 516/71). Późniejsze wykopaliska z lat 1989–1990 pod kierunkiem Carlosa Tavaresa da Silvy i Joaquiny Soares pozostają nieopublikowane.

Komora służyła w neolicie do pochówków i możliwych kultów religijnych. Nazwa Zambujeiro oznacza miejsce, gdzie rosną bzy, a monument nazywany jest też Anta Grande do Zambujeiro de Valverde. Zdobiony menhir znaczący wejście leży obecnie na ziemi.

Metalowy płot otacza miejsce, aby chronić starożytną strukturę przed uszkodzeniami. Miejsce położone jest około kilometra na północ od Klasztoru Dobrego Jezusa w Valverde, co ułatwia jego zlokalizowanie.

Przy wejściu leży ozdobna płyta kamienna, która kiedyś stała pionowo, ale teraz leży płasko, oznaczając przejście do komory pogrzebowej. Nad komorą spoczywa duża płyta granitowa, częściowo pęknięta na przestrzeni czasu, która chroniła wnętrze przez tysiące lat.