Igreja de São Francisco, Budowla sakralna w Évorze, Portugalia

Kościół São Francisco to budowla gotycko-manuelińska z szarych bloków kamiennych, z jedną nawą wznoszącą się do ostrołukowego sklepienia o wysokości 24 metrów, wspartego na wiązkach kolumn i żebrach. Na końcu duży łuk nad ołtarzem flankują dwa złocone, wielokondygnacyjne retabla; wysoko w środku tylnej ściany znajduje się mały witraż. Poniżej środkową nawę z jasnego kamienia obramowują drewniane ławki i niska balustrada z białego i ciemnego marmuru.

Poprzedzał ten budynek romański kościół z 1226 roku; obecny kościół wznoszono od 1475 do lat 50. XVI wieku według projektu Martima Lourenço, a wśród mistrzów murarskich był Pero de Trilho. Jednonawowe wnętrze zastąpiło trzy nawy w obrębie pierwotnych granic, a klasztor stał się kaplicą królewską za Afonsa V, zdobioną emblematami João II i Manuela I. Po 1834 roku skrzydła klasztorne znacjonalizowano i około 1895 roku prawie całkowicie rozebrano; kościół ocalał, bo w 1840 roku przeniesiono tu siedzibę parafii.

Kościół stał się kaplicą królewską, gdy dwór króla Afonsa V zamieszkał w klasztorze podczas jego pobytów w Évorze, stąd przydomek Convento de Ouro. Manuelińska nawa nosi krzyż Zakonu Chrystusa oraz emblematy fundatorów, królów Jana II i Manuela I. Tradycja umieszcza tu pochówek dramaturga Gila Vicente z 1536 roku, po lewej stronie wejścia.

Kościół jest łatwo dostępny pieszo, a większość pomieszczeń wewnętrznych jest stosunkowo łatwa do eksploracji dla odwiedzających. Dostępnych jest ograniczona liczba miejsc do siedzenia, dlatego warto uprzednio sprawdzić, czy określone obszary, takie jak kaplica kostna, są dostępne do zwiedzania w momencie Twojej wizyty.

Jeden obszar tego budynku zawiera kości i czaszki około 5000 ludzi ułożone celowo na ścianach, aby skłonić do refleksji nad śmiertelnością człowieka. To niezwykłe ustawienie było metodą duchową zachęcającą do głębszych przemyśleń na temat życia i śmierci.