Żabia Lalka

Żabia Lalka to szczyt górski w Wysokich Tatrach osiągający wysokość 2095 metrów, charakteryzujący się stromymi zboczami granitu i charakterystycznymi formacjami skalnymi. Szczyt wyróżnia się ostrymi blokami kamiennymi i wąskimi przejściami, które definiują trasę wspinaczki.

Pierwsza udokumentowana ascenzja miała miejsce w 1908 roku, prowadzona przez wspinaczów Janusza Chmielowskiego i Gyulu Komarnicskiego wraz z przewodnikiem górskim Józefem Gąsienicą Tomkowskim. To wejście stanowiło ważny moment w historii eksploracji Wysokich Tatr.

Nazwa oznacza 'Żabią Lalkę' i pochodzi z tradycji opisywania formacji skalnych poprzez porównania z codziennymi przedmiotami. Ta praktyka pokazuje, jak lokalni ludzie interpretowali charakterystyczne cechy geologiczne terenu.

Osiągnięcie szczytu wymaga zaawansowanych umiejętności wspinaczki i odpowiedniego sprzętu, a certyfikowani przewodnicy tatrzańscy mogą dostosowywać trasy na podstawie warunków bezpieczeństwa. Pogoda i widoczność na dużej wysokości mogą się szybko zmieniać, więc odwiedzający powinni być przygotowani na nagłe zmiany.

Z wąskiego placu szczytowego widać Dolinę Rybi Potok i otaczające szczyty, co jest nagrodą za trudną wspinaczkę. Ta mała płaska przestrzeń wyróżnia się jako niespodziewanie spokojna strefa wśród nierównego terenu.