Kota-jinja, Sanktuarium shintō w Japonii

Kota-jinja to świątynia sintoistyczna w Sadohara w Miyazaki. Jej honden, odbudowany w 1547 roku, jest trójprzęsłową konstrukcją w stylu nagare-zukuri z gontowym dachem i drewnem pomalowanym na cynobrowo; w 1978 roku uznano go za Ważny Narodowy Zabytek Kultury. Dwie kaplice pomocnicze, Imamiya i Wakamiya, zbudowane w 1686 i 1727 roku, stoją po obu stronach honden.

Tradycja umieszcza początek sanktuarium w 831 roku, gdy para białopiórych strzał przeleciała do Hikohary i zbudowano tam niewielką kaplicę. Początkowo czczono tu Futodamę; w 1093 roku, gdy w pobliżu powstał majątek Tajima należący do chramu Usa, zaproszono tu bóstwo z Usa i chram przyjął nazwę Kota Hachimangū. Główna sala została odbudowana w 1448 roku przez Sadoharę Sukeyoshiego, a następnie w 1508 roku przez Itō Tadasuke.

Jesienne święto około 15 listopada obejmuje Kota Kagura, podtrzymywane od 1971 roku przez lokalne stowarzyszenie. W tańcu węża duży wąż ze słomy zostaje przecięty na pół; słoma rozrzucona na polach ryżowych ma sprzyjać wzrostowi ryżu i chronić bydło przed chorobami.

Świątynia stoi w Sadohara, naprzeciw dwóch stawów Kota, z których dolny to Wielki Staw Kota. Jesienny festiwal odbywa się około 15 listopada, gdy wykonywane jest Kota Kagura. Dojście prowadzi z dzielnicy Sadohara w Miyazaki; główna sala i dwie świątynie pomocnicze stoją obok siebie, główna pośrodku.

Przed świątynią leżą dwa stawy, górny i dolny, przy czym dolny to Kota no Oike. Samuraje domeny Sadohara praktykowali tam polowanie na kaczki siecią, niegdyś z trzydziestu stanowisk, gdzie czekano na poranne i wieczorne przeloty ptaków. Tradycja zamarła na początku ery Showa i została wznowiona w 1959 roku przez Towarzystwo Ochrony; metoda sieci koeami jest obecnie niematerialnym dziedzictwem kultury ludowej prefektury Miyazaki.