Jinkaku-ji, Świątynia buddyjska w Bungoōno, Japonia

Jinkaku-ji to świątynia Shingon w pobliżu szczytu góry Jinkakuji, wznoszącej się na 730 m w północno-zachodnim Bungoōno w prefekturze Ōita. Główna sala to kwadratowy, jednokondygnacyjny budynek z piramidalnym dachem z kory cyprysowej, szeroki na trzy przęsła i tyleż głęboki, zachowujący dawne detale w stylu zen. Na terenie rośnie około 500 rododendronów, niektóre ponad stuletnie, a dawna droga podejścia jest wycięta jak schody w skale o kolumnowych ciosach.

Legenda przypisuje założenie Jinkaku-ji w 570 roku, za panowania cesarza Kinmei, mnichowi z Silli. W okresie Heian była to świątynia Tendai z około 300 pomieszczeniami dla mnichów; później Shōbō odbudował 36 z nich i przekształcił świątynię w Shingon. W 1369 roku klan Ōtomo wzniósł obecną główną salę, naprawianą za panów Nakagawa z domeny Oka w 1604 i w 1963 roku.

Świątynia zwana jest też Shakunage-dera, „świątynią różaneczników”, od około 500 ponadstuletnich różaneczników na jej terenie, które w maju przyciągają odwiedzających. Ukryty główny posąg, jedenastoobliczny tysiącręki Kannon, flankują Fudō Myōō i mnich Shōbō Rigen Daishi; odsłania się go w połowie co 17 lat, a w całości co 33 lata.

Świątynia stoi blisko szczytu góry Jinkakuji (730 m), do której prowadzi ścieżka wycięta jak schody w ciosach kolumnowych potoku piroklastycznego Miyakeyama. Stare dojście jest nierówne, przydadzą się mocne buty. W maju kwitnie około 500 ponadstuletnich rododendronów i przybywa wtedy wielu zwiedzających.

Para Kongōrikishi w bramie, wysokości około 2,5 m, wyrzeźbionych we wczesnym okresie Kamakura, restaurowano przez trzy lata od 1983 r.; znaleziona wewnątrz drewniana tabliczka zawiera 47 nazwisk, w tym mnicha Ryōkei, oraz zapis o wielkiej naprawie zleconej przez Nakagawę Hisatadę, szóstego pana Okawy, rzeźbiarzowi z Kioto Yamamoto Samonowi.