Seihaku-ji, Buddyjska świątynia Skarb Narodowy w Yamanashi, Japonia

Seihaku-ji to świątynia buddyjska w prefekturze Yamanashi z główną salą pokazującą klasyczny projekt architektoniczny z początku 15 wieku. Sala Butsuden ma strukturę o trzech przęsłach z budynkami pobocznych reprezentującymi architekturę religijną tego okresu.

Świątynia Seihaku-ji została założona w 1333 roku przez Ashikagę Takauji jako modlitwa o pokój narodowy po bitwie pod Kamakurą, a jej budowę wsparły datki zebrane przez Engaku-ji. Założycielscy kapłani byli uczniami Musō Soseki, a świątynia stała się główną świątynią szkoły Musō w prowincji Kai w okresie Muromachi. Spłonęła w 1682 roku, pozostawiając jedynie Butsuden z 1415 roku, i została odbudowana od ery Jōkyō do ukończenia głównej bramy w 1731 roku.

Świątynia zwana jest „Seihaku-ji śliw”: według przekazu Musō Soseki zasadził tu śliwę Saiko, a aleję prowadzącą do świątyni obsadzono czerwonymi i białymi śliwami. Na jej terenie leży też stanowisko Renpō-yashiki, ślady rezydencji średniowiecznego lokalnego pana w obrębie ruin Sankasho.

Seihaku-ji znajduje się około 10 minut spacerem od stacji Higashiyamanashi na głównej linii Chūō. Teren świątyni ma układ zen: brama sōmon, staw, brama dzwonnicy, Butsuden i sala główna są ustawione w jednej linii, więc zwiedzający mogą podążać tą osią, aby zobaczyć budynki po kolei.

Dokładna data budowy Butsuden, 1415 rok, została ustalona dopiero na podstawie atramentowych inskrypcji na konsolach, odczytanych podczas demontażu do naprawy w 1917 roku. Budynek uznano za Skarb Narodowy w 1955 roku, a jego ranma została uszkodzona podczas trzęsienia ziemi w Tōhoku w 2011 roku.