Torre abbaziale di San Zeno, Gotycka wieża w San Zeno, Werona, Włochy

Wieża Opactwa San Zeno w Weronie jest sześciopiętrową konstrukcją z cegły z blankowaniem w stylu gibellińskim i otwartymi na okrągłym łuku oknami. Budynek zawiera cztery poziomy wewnętrzne ze sklepieniami i zachowuje swoją pierwotną substancję architektoniczną.

Wieża jest po raz pierwszy wzmiankowana w dwóch dokumentach z 1169 roku; jej dolna część pochodzi z XII wieku, a nadbudowę konserwator Alessandro Da Lisca datuje na XIII wiek, na podstawie jaśniejszej cegły i łuków z wypalanej gliny powyżej trzeciego piętra. W XIV wieku wzdłuż północnej ściany dostawiono wyższy budynek, zwany palazzo dell'Abate, przeznaczony dla opata i znamienitych gości, ponieważ opactwo służyło za gospodę cesarzom Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Pierwotnie poza murami miejskimi, wieża została później objęta murami Cangrande della Scala. Palazzo rozebrano częściowo na początku XIX wieku na materiał budowlany.

Na północnej ścianie wieży, dziś wewnątrz XIV-wiecznego pałacu opata, późnośredniowieczny obraz z końca XII wieku przedstawia orszak ludów w okazałych nakryciach głowy oddających hołd zasiadającemu na tronie władcy, z miastem z wieżami w tle i scenami łowieckimi u dołu. Wewnątrz fragment fresku ukazuje dolną część Koła Fortuny z postacią i napisem «sum sine regno».

Wieża stoi po lewej stronie piazza San Zeno, obok bazyliki, poza dawnymi murami miejskimi i w obrębie murów scaligeryjskich. Na sześć poziomów prowadzą wewnętrzne schody; przedostatni ma odsłonięte belki drewniane, a najwyższy dach. Freski z XIV wieku znajdują się na górnych kondygnacjach.

Na północnej ścianie wieży, dziś wewnątrz pałacu opata, późnośredniowieczny obraz z końca XII wieku przedstawia orszak ludów w okazałych nakryciach głowy oddających hołd władcy na tronie, z miastem z wieżami w tle i scenami łowieckimi u dołu. Technika i nakrycia głowy przypominają romańskie dzieła z Val Venosta i fresk w Müstair.